Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Op woensdag valt een brief in de bus: gelieve aanstaande dinsdagmorgen om 8.30u te komen naar een gesprek in een universitair ziekenhuis in een stad een uur rijden van huis.  De ontvanger van de brief is het snel eens met zijn geliefde, dat is wel heel erg vroeg als er ook nog een afstand afgelegd moet worden. Er wordt dus gebeld met precies die mededeling.  De dame aan de lijn snapt het probleem en zoekt naar een oplossing, maar ziet die pas een week later, wat haar te ver weg lijkt. Kort intern overleg volgt. En dan is er een plekje op de vrijdag voorafgaand aan de dinsdag. Op een wat christelijker tijdstip, om 10.00u kan nu de afspraak zijn.  Hierop besluiten beide geliefden de reistijd wat te bekorten door in het huis te verblijven waar ook de kinderen wonen. Op die manier is vertrek om 9.00u mogelijk. Vrijdag 10.00u.  Vijf minuten nadat ze neerstreken in de wachtkamer (de inschatting van reistijd plus de juiste plek bereiken na de te plegen handelingen bleek cor...

Eindelijk is het ineens mogelijk om er tussenuit te gaan gedurende een oneindig lijkende periode van ziekenhuisverblijven, herstelperiodes en wachten op beslissingen, uitslagen en onderzoeken. De caroussel sleepte voort al maandenlang tot nu dan deze mini ontsnapping uit het alledaagse bestaan. De dag van vertrek verloopt volgens vertrouwde patronen. De locatie wisselt, ditmaal verwisselen beide geliefden het ene huis voor het andere. De zoons keren terug bij hun moeder. En als iedereen de eigen spullen gepakt heeft en het totaal in de auto gewerkt is kan de tocht naar een onbekende locatie aanvaard.  Wonderwel blijkt het geboekte plekje goed in de smaak te vallen bij iedereen en dat is alvast de eerste en grootste hobbel geslecht.  Het maakt de eerste vakantiedag tot een harmonieus en genietend samenzijn dat zelfs leidt tot het nuttigen van een drankje op een locatie aan het water waar ook de hond welkom is. Eten kan hier eveneens en gezien het corona jaar zelfs mee naar huis...

Een herinnering die aangewakkerd wordt kan met het effect van een omvallende dominosteen een wankel bouwwerk om doen vallen. Onbedoeld. Ongewild. En tegelijkertijd onmiskenbaar.  Zo was er de aangewakkerde herinnering over de overleden moeder en de perikelen rondom dat gebeuren die ook weer herinneringen losgeroepen hadden aan de stilte rond de overleden vader en de pijnlijke jeugdherinneringen die daar dwars doorheen opflakkerden en het gemoed in onrustige geschiedenis rond lieten dolen. De herinnering ging over handelingen die een jaar eerder al ondernomen waren, maar het actieve geheugen niet bereikt hadden en derhalve door de herinnering opnieuw ondernomen werden, totdat een van de geliefden een helder moment had en de handelingen in herinnering bracht.  Dat triggerde nog meer de pijnlijkheid van de geschiedenis en ontaardde in een weglopen uit de situatie teneinde de in alle opzichten pijnlijkheid van het heden te ontlopen. Een vergeefse poging. Het heden laat zich niet o...

 Tegen elkaar uitspreken dat je elkaar mist. Het lijkt iets dat slechts past bij langdurige afwezigheid of verre afstanden. Nu past het echter bij elke willekeurige dag waarop niet alle uren in gezamenlijkheid doorgebracht kunnen worden. Ineens spreekt de een het uit 'ik mis je' en de ander bevestigt met 'ik jou ook'. Het gemis ligt dieper dan de misseritis tussen geliefden die verliefd geen seconde zonder elkaar willen zijn. Dit gemis gaat over weten dat er ooit geen tekst meer over uit te wisselen zal zijn en dat die pijn nu al op voorhand door aan het dringen is. Aan deze kant van de dood. Waar beiden nog verkeren kunnen in elkaars gezelschap. En dus stelt de een voor naar de ander toe te komen. Een plan dat al bestond in de beweging de andere kant op, vanwege een te verplaatsen cabrio naar een noodzakelijke garageafspraak teneinde de cabrio nog vele seizoenen probleemloos te kunnen benutten. 'Ja graag' klonk het daarom. 'Als je denkt dat je dat aankunt...

 Het leven hervindt zijn gang. De dingen die gedaan hadden zullen worden worden alsnog gedaan. De dingen die altijd gebeuren gebeuren opnieuw. De woorden die telkens weer geuit worden herhalen zich in nieuwe vormen nu er een indringendheid in doorgedrongen is van besef van eindigheid van deze uitwisselingen. Het gesprek gaat over nieuwe plannen voor de tuin. Witte kool verbouwen en omdat kool als kool groeit kan daar dan uiteraard in razendsnel tempo zuurkool van gebrouwen worden. In vaatjes. De vaatjes worden al opgezocht op internet en puur vanwege de prijs nog niet onmiddellijk aangeschaft. Uitstel leidt immers tot afstel en afstel kan geen sprake meer van zijn nu de eindigheid van het menselijk bestaan is doorgedrongen tot de dag van vandaag. Naast plannen op de schaal die nabij en voorhanden is zijn er ook de plannen voor een beter bestaan voor mensen die in een rolstoel de wereld doorgaan.   Een luxe jacht voor een kleinschalige groep die gepamperd wordt door de cre...

 Het vermoeden, de vrees, de angst, de verwachting, de voorspelling, het was er allemaal.  En toen de uitslag van het weefselonderzoek aangekondigd werd via een gesprek waarbij beide geliefden aanwezig moesten zijn was het geen verrassing meer. De heldere boodschap was tevens de eerste zin: we hebben de uitslag van het weefselonderzoek en het is kanker. Als je dergelijke woorden al voorzag is het aangename helderheid en geen donderslag bij heldere hemel. Het werd dan ook kalm ontvangen op het oog. Geen schrikreactie, geen wanhoop, geen verdriet, het bleef allemaal onzichtbaar. Die reacties kwamen later pas. Toen het verteld werd aan de anderen. Kinderen van de een, ouders van de ander. Nog lang niet iedereen die het weten moet is bijgepraat. Dat komt nog wel. Stap voor stap. Eerst ligt de focus op huiswaarts keren en plek geven aan dit bericht. Pas maandag wordt nader bepaald of er mogelijk toch nog een behandelplan kan komen. Vooralsnog is het bericht dat wat zichtbaar was is...

 'Ben je moe?' 'Nee hoor, ik zat na te denken.' Het lijkt een eenvoudige uitwisseling met exact de inhoud zoals verwoord. Toch is het dat niet. De vraag naar vermoeidheid komt op als de ander keer op keer de ogen laat dichtvallen en niet open lijkt te kunnen houden. Het antwoord is een ontkenning van dat verschijnsel en een poging tot normaliseren van wat wel degelijk ook zelf ervaren wordt als anders dan gewoonlijk en mogelijk een teken van afnemende bewuste aanwezigheid. Het is een samenspraak die in klein bestek de verschillen van inzicht die ten diepste niet verschillen maar anders benaderd worden helder aantoont. Zo verworden normale zinnen tot boodschappen in code die uitsluitend gedecodeerd kunnen worden door wie beiden ook in andere context meemaakte en zich afdoende realiseert dat hier wel degelijk iets bijzonders gaande is dat afwijkt van wat gebruikelijk genoemd kan worden. De ingewikkeldheid van de eenvoudige conversaties is slechts uit te duiden in zeer uit...