Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

De dag start op een andere afdeling. Hier wordt zeer nauwkeurig bijgehouden hoe hart, longen en ademhaling zich gedragen. Noodzakelijk omdat er gistermiddag via een CT-scan geconstateerd is dat er iets grondig mis is in het hoofd. Na drie volle dagen hoofdpijn en ineens dubbel gaan zien een voor de hand liggend onderzoek. De uitkomst was minder vanzelfsprekend en baarde onmiddellijk grote zorgen.  Druk op de hersenen op een cruciaal punt dat levensbedreigend uit kan pakken.  Vandaag is dat gevaar geweken en kan de aandacht verlegd naar de oorzaak van het ontstaan van die druk.  Maar nadat gemeld is dat er een MRI gaat komen spelen andere zaken op.  Dusdanig accuut dat nu ander onderzoek wordt ingezet.  Een foto. Niet gemaakt via de spleet in de luxaflex waar het verblijf naartoe verplaatst is wegens noodzakelijke meetapparatuur, maar via een mobiel röntgenapparaat dat op locatie foto's maken kan zonder het bed uit te hoeven.  De zieke in het bed was even te...

Slaap is gezond, zo leren we onze kinderen.  Rust maar uit, zo zeggen we tegen zieken. Maar als slapen ongeveer het enige is dat iemand nog doet, gaat slaap verontrustend voelen.  Terwijl de schone slaper zijn klachten weg schijnt te willen slapen willen woorden niet komen om te beschrijven hoe het voelt om daar getuige van te zijn.  Onrustig is mijn hart. De klanken van de radio en de vergezichten over de stad leiden niet meer af, nu onrust overheerst.  Het voelt alsof we ons bevinden in het oog van een orkaan.  Alles wervelt en draait, maar we merken het niet. Alles verwoest en verdwijnt, maar we voelen het niet.  Alles vervaagt en vervreemdt, maar we zien het niet. Doen alsof de dag is als elke willekeurige zondag van samenzijn verwordt tot krampachtig ondernemen wat horen zou bij dergelijke dagen. Tikken dus wat het gemoed bezwaart. Maar woorden geven aan angst, laat de angst groeien. Zwijgen lijkt het devies. Morgen zal alles anders zijn, als onderzoek...

Een rustige dag. Weekend in het ziekenhuis betekent dat er geen onderzoeken of behandelingen zijn die nog uitgesteld kunnen tot maandag.  Slechts de medicatie en controles gaan als gebruikelijk voort. Dan komt de verpleegkundige van de avonddienst binnen. Een van de vele inmiddels vertrouwde gezichten, na zoveel weken ziekenhuis verblijf.  Ze was bij deze opname nog niet langs geweest en schiet in het patroon dat de laatste keer dat ze er bij was een rol speelde. Mobiliseren.  Een belangrijk woord bij herstel na een operatie. Net zoveel gaan doen als thuis ook gedaan wordt, liefst meer, zo komt het over op de patiënt in het bed.  Dat meer betekende bij de lange opname van ruim negen weken dat er dagelijks een rondje over de gang gelopen werd, 60 meter in totaal, vele malen meer dan thuis ineens gelopen zou worden. Maar het doel was toen bevrijding van het ziekenhuis verblijf en dat motiveerde tot ongekende prestaties.  Thuis is lopen altijd kleine stukjes, met g...

Een verraste blik, na een dag van slapen als gevolg van een zware terugval gedurende de nacht, het is een zonnestraal op een bewolkte dag. Licht in de ogen, blijdschap op het gezicht, want dit is verheugend nu gedacht werd dat de ruimte alweer leeg was.  Natuurlijk zijn beide geliefden samen vandaag, na een nacht die het ziekenhuis ertoe aanzette het thuisfront in te lichten over die barre nacht en uit te nodigen ruim voor het bezoekuur al te komen voor een gesprek met de arts. Complicaties, daarover gaat het telkens opnieuw.  De gevonden problemen van een ontsteking rond een aneurysma in de grote slagaderlijke aftakking richting linkerbeen hadden in de nacht gezorgd voor Sepsis, vermoedelijk als gevolg van de geplaatste stent die de ader open moet houden zonder verder gevaar. Het was een tijdelijke oplossing die nu zelf oorzaak geworden was van een nieuwe complicatie. Aan de telefoon leek, hoewel de situatie nu stabiel was, de ernst van de situatie groot. Gealarme...

Zachte klanken van radio 4 klinken in kamer 34, het nieuwe verblijf dat gisteren betrokken werd. Ditmaal kon de reis erheen gezamenlijk volbracht al hing het er om en was bij aankomst de enige wens plat mogen liggen.  Precies een week na vertrek werd de parkeergarage weer binnengereden. Ditmaal zonder vermoeden van de oorzaak van het actuele probleem.  En dat bleef voorlopig ook zo. De spoedeisende hulp had de vorige keer snel helderheid kunnen bieden, dit keer was dat anders.  Bloedonderzoek, urine kweek, longfoto, CT scan, alles werd ondernomen om uit te sluiten en uit te vinden. Een dag later pas werd een concreter vermoeden geuit van de mogelijke oorzaak van de algehele malaise.  Een aneurysma is de boosdoener dit keer. Terwijl beide geliefden ieder op eigen wijze de tijd doorkomen, de een voornamelijk (half) slapend, de ander voornamelijk communicerend met de wereld buiten deze kamer, is de periode van nuchter moeten blijven gestart.  Een operatie dus....

Het kwam vorig jaar meerdere malen voor, een ziekenhuis ontslag dat later gevolgd werd door een spoedopname. Dit jaar ging het kalmer, gecontroleerder, er was een langdurig ziekenhuis verblijf. Gevolgd door ontslag.  En daar zou het dan bij blijven, zo was het plan. Immers, om die reden was ontslag zo zorgvuldig mogelijk verlopen.  Maar toen na een kleine week thuis de antibioticakuur gestopt was kwam dwars door het verdere herstel ook nauwelijks merkbaar iets anders te voorschijn. De onderbuikgevoelens van niet pluis werden aangewakkerd en dreven weer weg.  Kwamen weer terug en werden ontzenuwd door de zorg te delen met de thuiszorg, aangezien gedeelde zorg halve zorg is. Toch bleef het knagen en op zaterdagavond gaven de getallen het geknaag gelijk. Er was nu werkelijk sprake van koorts.  Dus ging de riedel weer van start. Thuiszorg belde Dokterswacht.  Dokterswacht kwam en belde ziekenhuis. Ziekenhuis besloot dat nader onderzoek ter plekke echt nodig was....

Dat de bel gaat en er onverwacht een helper aanbelt. Dat na zijn vertrek de gordijnrails opgehangen is in de slaapkamer en nu eindelijk niet meer provisorisch het raam afgedekt hoeft te worden. Een klus die al vanaf begin van wonen alhier telkens bleef liggen, inmiddels bijna twee jaar lang.  Dat dezelfde helper ook de grasmaaier die een verbogen mes had repareerde.  Dat de vreugde over deze onverwachtheid zoveel energie gaf dat er later op de dag een heel stuk nadere orde aangebracht is in de slaapkamer die een chaos geworden was door alle elkaar opvolgende leveringen van noodzakelijke goederen.  Dat na een week uit het ziekenhuis beide geliefden genieten van de rust op de avond als het laatste thuiszorgmoment achter de rug is.  Dat tussen de bedrijven door er veel wederzijdse liefdesuitingen plaatsvinden die beiden duidelijk goeddoen. Een knuffel en een kus, een liefdevol woord, het kan heel klein zijn en lokt altijd wederkerigheid van het gebaar uit.  Dat elk...