Pinksterzondag

De dag start op een andere afdeling.

Hier wordt zeer nauwkeurig bijgehouden hoe hart, longen en ademhaling zich gedragen. Noodzakelijk omdat er gistermiddag via een CT-scan geconstateerd is dat er iets grondig mis is in het hoofd. Na drie volle dagen hoofdpijn en ineens dubbel gaan zien een voor de hand liggend onderzoek.

De uitkomst was minder vanzelfsprekend en baarde onmiddellijk grote zorgen. 

Druk op de hersenen op een cruciaal punt dat levensbedreigend uit kan pakken. 

Vandaag is dat gevaar geweken en kan de aandacht verlegd naar de oorzaak van het ontstaan van die druk. 

Maar nadat gemeld is dat er een MRI gaat komen spelen andere zaken op. 

Dusdanig accuut dat nu ander onderzoek wordt ingezet. 

Een foto. Niet gemaakt via de spleet in de luxaflex waar het verblijf naartoe verplaatst is wegens noodzakelijke meetapparatuur, maar via een mobiel röntgenapparaat dat op locatie foto's maken kan zonder het bed uit te hoeven. 

De zieke in het bed was even tevoren nog gerustgesteld dat er werkelijk niemand hem bestudeerde via die spleet. 

Dat er daarachter een bed is en een kussen zichtbaar en geen kijkende persoon die controle uitoefent. 

Nee, ook niet via ogen in zijn rug, die letterlijk bekeken dan in zijn achterhoofd zouden moeten zitten. 

'Dus toch een foto', klinkt het als de röntgenfotoapparatuur boven het bed gerold wordt. 

'Ja, maar deze foto weet je, dit kun je zien, deze is echt!' 

Het wordt gelaten ondergaan. De kalmerende muziek van een vioolconcert moest er immers voor onderbroken worden. Het lichaam sputtert nog onder de veel te hoge glucosewaarden die uitgelokt zijn door het noodzakelijke levensreddende medicijn. 

Alles is van slag. 

Als de fotograferende verpleegkundige de ruimte verlaten heeft daalt voor het eerst vandaag iets van rust neer. 

De muziek klinkt via de koptelefoon, de adem wordt gelijkmatig, de houding meer ontspannen. 

En intussen verschijnen deze woorden. 

Ankers in een zee van onzekerheid en wachten op uitkomsten van onderzoeken en beslissingen die genomen worden ten aanzien van TPV en insulinebeleid. 

Tot twee keer toe zijn de bloemen, die gisteren het Pinksterweekend wat fleur hadden moeten bieden tot de waarschijnlijke ontslagdag van aanstaande dinsdag, verplaatst. 

Eerst naar een andere verdieping. 

Toen naar een andere kamer. 

De eenpersoonsruimte is weer veranderd in een tweepersoonskamer met kamergenoot. 

De onrust van steeds opnieuw mensen aan het bed vult de dag en maakt verblijf vermoeiender dan thuis zijn zou doen. 

Dat het noodzakelijk is verstoort het laatste restje innerlijke rust nog verder. 

Op hoop van zegen houden beide geliefden elkaar gezelschap. 

In stilte. 

Er is al meer dan genoeg rumoer!