Doorgaan naar hoofdcontent

Herhaling of vervolg?

Het kwam vorig jaar meerdere malen voor, een ziekenhuis ontslag dat later gevolgd werd door een spoedopname.
Dit jaar ging het kalmer, gecontroleerder, er was een langdurig ziekenhuis verblijf. Gevolgd door ontslag. 
En daar zou het dan bij blijven, zo was het plan.
Immers, om die reden was ontslag zo zorgvuldig mogelijk verlopen. 

Maar toen na een kleine week thuis de antibioticakuur gestopt was kwam dwars door het verdere herstel ook nauwelijks merkbaar iets anders te voorschijn.
De onderbuikgevoelens van niet pluis werden aangewakkerd en dreven weer weg. 
Kwamen weer terug en werden ontzenuwd door de zorg te delen met de thuiszorg, aangezien gedeelde zorg halve zorg is.
Toch bleef het knagen en op zaterdagavond gaven de getallen het geknaag gelijk. Er was nu werkelijk sprake van koorts. 
Dus ging de riedel weer van start.
Thuiszorg belde Dokterswacht. 
Dokterswacht kwam en belde ziekenhuis.
Ziekenhuis besloot dat nader onderzoek ter plekke echt nodig was. 
Dokterswacht belde ambulance.
Ambulance kwam en vertrek naar spoedeisende hulp volgde. 
Aldaar werden beide geliefden weer herenigd, toen hond onderdak gevonden had bij oppas. Een nieuw element in het inmiddels bekende patroon dat achter de rug had zullen behoren te zijn.

De eerste test was op Corona en gelukkig negatief, wat verwacht en dus vanzelfsprekend, maar zeker ook vermeldenswaardig positief was.
De overige onderzoeken boden slechts aanwijzingen, geen zekerheden vooralsnog, want kweken kost tijd als in dagen, niet uren. 
Op grond van de aanwijzingen startte wederom antibiotica en kwam er middenin de nacht een bed op de welbekende afdeling.
Eenmaal bereikt was de enige behoefte nog slapen, waardoor het gedwongen afscheid voor de nacht niet zwaar viel. 

Inmiddels is het al weer bijna vertrouwd, de dag samen doorbrengen in een ziekenhuiskamer met uitzicht op de Petrus Camper singel.
De gesprekken vinden deels in stilte plaats. 
Geliefden verstaan elkaar ook zonder woorden.
Voorlopig is het weer wachten op het moment van vertrek, dat niet op deze dag zal zijn.

Reacties

  1. Oh Klaske toch, wat een beproeving weer!!! Ook bij jou komt er geen eind aan. Wens je kracht en liefde!!!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Geruststellingen

Een week na de onheilstijding, dat er in de kleine hersenen een uitzaaiing gevonden is, met oedeem eromheen dat zorgde voor heftige verschijnselen, is het leven weer terug naar de fase 'herstel na een hipec-operatie'.  De personeelsleden van de welbekende afdeling waar nu al weken, maanden verbleven wordt (met twee keer een pauze buiten het ziekenhuis en vorig weekend een korte pauze op een andere afdeling), putten zich uit in het leven veraangenamen op alle denkbare wijzen.  Ze laten de geliefden met rust als er geen directe reden is tot handelen. Ze komen met veel zorg en aandacht zo snel mogelijk en onder excuses als dat niet vlot lukte, wanneer er op de bel gedrukt is. Ze omringen met geruststellende handelingen die bekend zijn en kalmerende woorden als de stemming om dreigt te slaan naar wanhoop omdat hoop 'uitgestelde teleurstelling' betekent. Verplegend personeel, specialistische verpleegkundigen, artsen met diverse specialismen, allemaal luisteren ze naar de geu...