Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Het leek een rustige zondagmorgen als altijd. Langzaam wakker worden. Nagenieten van een welverdiende nachtrust.  Toch haperde er al iets.  Wakkerworden verliep iets stroever dan normaal en er was hoofdpijn gesignaleerd.  De ochtend rituelen hielden medicatieinname voor de een en hond uitlaten voor de ander in.  Nadat beide taken volbracht waren kon er gezamenlijk koffie gedronken en gepraat.  Over van alles en nog wat.  De hond uit later besprak de luchtkwaliteit die adembenemend was geweest pal buiten de voordeur en pas bevrijdende ademhaling en losraken van hoofdpijn opleverde op enige afstand van het dorp.  In overleg maar besloten hier toch melding van te doen bij de politie.  Iemand was overduidelijk iets kwalijks aan het verbranden.  Binnen was inmiddels de hoofdpijn teruggekeerd.  Het gesprek kwam op andere zaken, waar ook gevoel aan te pas kwam en ineens vielen woorden verkeerd en ontstond een uitbarsting.  De stemverheffin...

 Sinds het laatste ziekenhuisbezoek keert langzaam de rust weer en kabbelt het leven weer verder zoals het voorheen ook deed.  De hond biedt dagelijks gezelligheid en een reden om even er uit te gaan. Nu en dan blijft hij juist thuis, omdat de kringloopwinkels en andere te bezoeken locaties geen honden toelaten. Al met al is het leven weer een draai aan het vinden en lijken de berichten over naderende zware operaties naar de achtergrond te verdwijnen.  Tot op de dag, terwijl beide geliefden ieder in hun eigen huis de dag doorbrengen, dat in een van die huizen de telefoon gaat en het ziekenhuis aankondigt dat er een afspraak gepland staat. Volgende week donderdag. Niet de verwachte kijkoperatie, maar een afspraak met de chirurg.  Dat is merkwaardig, er zou geen nader gesprek volgen, maar eerst een kijkoperatie plaatsvinden.  Gelijk keert de onrust weer.  Wat kan deze afspraak betekenen? Is de opgevraagde informatie over eerder gedane onderzoeken naar mogelij...

 Even was het gelukt de realiteit van alledag te ontvluchten, door een nachtje hotel met een avondmaaltijd en ontbijt te boeken, voorafgaand aan de screening voor twee naderende operaties.  Toen kwam de werkelijkheid weer tevoorschijn. Eerst in de vorm van een al bekende hartruis, die vandaag betiteld werd als te onderzoeken mogelijk probleem, waarvoor een echo zeer gewenst is. In het ziekenhuis waar alle eerdere operaties plaatsgevonden hebben, aangezien het vandaag bezochte ziekenhuis uitsluitend voor ingewikkelde zaken bedoeld is.  Weer een afspraak in het vooruitzicht. Weer een mogelijk bericht over iets dat nog niet verontrustend was tot op de huidige dag en dat ineens wel kan blijken te zijn of mogelijk kan worden.  Na deze toch wat onverwachte uitkomst van een verder prima verlopen gesprek met een anesthesist, was het tijd om een pauze in te lassen. Even laten zakken wat hier nu weer tevoorschijn gekomen was als addertje dat onverwachte effecten kan gaan hebbe...

Op woensdag valt een brief in de bus: gelieve aanstaande dinsdagmorgen om 8.30u te komen naar een gesprek in een universitair ziekenhuis in een stad een uur rijden van huis.  De ontvanger van de brief is het snel eens met zijn geliefde, dat is wel heel erg vroeg als er ook nog een afstand afgelegd moet worden. Er wordt dus gebeld met precies die mededeling.  De dame aan de lijn snapt het probleem en zoekt naar een oplossing, maar ziet die pas een week later, wat haar te ver weg lijkt. Kort intern overleg volgt. En dan is er een plekje op de vrijdag voorafgaand aan de dinsdag. Op een wat christelijker tijdstip, om 10.00u kan nu de afspraak zijn.  Hierop besluiten beide geliefden de reistijd wat te bekorten door in het huis te verblijven waar ook de kinderen wonen. Op die manier is vertrek om 9.00u mogelijk. Vrijdag 10.00u.  Vijf minuten nadat ze neerstreken in de wachtkamer (de inschatting van reistijd plus de juiste plek bereiken na de te plegen handelingen bleek cor...

Eindelijk is het ineens mogelijk om er tussenuit te gaan gedurende een oneindig lijkende periode van ziekenhuisverblijven, herstelperiodes en wachten op beslissingen, uitslagen en onderzoeken. De caroussel sleepte voort al maandenlang tot nu dan deze mini ontsnapping uit het alledaagse bestaan. De dag van vertrek verloopt volgens vertrouwde patronen. De locatie wisselt, ditmaal verwisselen beide geliefden het ene huis voor het andere. De zoons keren terug bij hun moeder. En als iedereen de eigen spullen gepakt heeft en het totaal in de auto gewerkt is kan de tocht naar een onbekende locatie aanvaard.  Wonderwel blijkt het geboekte plekje goed in de smaak te vallen bij iedereen en dat is alvast de eerste en grootste hobbel geslecht.  Het maakt de eerste vakantiedag tot een harmonieus en genietend samenzijn dat zelfs leidt tot het nuttigen van een drankje op een locatie aan het water waar ook de hond welkom is. Eten kan hier eveneens en gezien het corona jaar zelfs mee naar huis...

Een herinnering die aangewakkerd wordt kan met het effect van een omvallende dominosteen een wankel bouwwerk om doen vallen. Onbedoeld. Ongewild. En tegelijkertijd onmiskenbaar.  Zo was er de aangewakkerde herinnering over de overleden moeder en de perikelen rondom dat gebeuren die ook weer herinneringen losgeroepen hadden aan de stilte rond de overleden vader en de pijnlijke jeugdherinneringen die daar dwars doorheen opflakkerden en het gemoed in onrustige geschiedenis rond lieten dolen. De herinnering ging over handelingen die een jaar eerder al ondernomen waren, maar het actieve geheugen niet bereikt hadden en derhalve door de herinnering opnieuw ondernomen werden, totdat een van de geliefden een helder moment had en de handelingen in herinnering bracht.  Dat triggerde nog meer de pijnlijkheid van de geschiedenis en ontaardde in een weglopen uit de situatie teneinde de in alle opzichten pijnlijkheid van het heden te ontlopen. Een vergeefse poging. Het heden laat zich niet o...

 Tegen elkaar uitspreken dat je elkaar mist. Het lijkt iets dat slechts past bij langdurige afwezigheid of verre afstanden. Nu past het echter bij elke willekeurige dag waarop niet alle uren in gezamenlijkheid doorgebracht kunnen worden. Ineens spreekt de een het uit 'ik mis je' en de ander bevestigt met 'ik jou ook'. Het gemis ligt dieper dan de misseritis tussen geliefden die verliefd geen seconde zonder elkaar willen zijn. Dit gemis gaat over weten dat er ooit geen tekst meer over uit te wisselen zal zijn en dat die pijn nu al op voorhand door aan het dringen is. Aan deze kant van de dood. Waar beiden nog verkeren kunnen in elkaars gezelschap. En dus stelt de een voor naar de ander toe te komen. Een plan dat al bestond in de beweging de andere kant op, vanwege een te verplaatsen cabrio naar een noodzakelijke garageafspraak teneinde de cabrio nog vele seizoenen probleemloos te kunnen benutten. 'Ja graag' klonk het daarom. 'Als je denkt dat je dat aankunt...