Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Als beide geliefden het in hun hoofd halen om te gaan schrijven over wat er in hun leven gebeurd is, met als doel er zowel anderen over te informeren als er zelf ordening in aan te brengen, spreekt het vanzelf dat de teksten ook met elkaar gedeeld worden. Woorden worden aan elkaar voorgelezen en bij de een vooral met instemming aangehoord (wat de juiste respons is) en bij de ander startpunt vormend voor een diepgaander gesprek (wat de juiste respons is). In vriendschap is het mogelijk om elkaars werk te beluisteren en vanwege de vele diepgaande gesprekken in het verleden nu in het heden goed op waarde te kunnen schatten. Aanvoelen of een tekst vooral geschreven moet worden teneinde het aan een publiek voor te kunnen leggen, danwel vooral geschreven is om het eigen gevoelsleven over en bepaalde periode in het eigen bestaan beter te kunnen duiden, is een vanzelfsprekendheid. Het gesprek dat voortvloeit uit een van de schrijfsels maakt duidelijk dat hoe ouders met hun kinderen omgaan en h...

Waar bevindt zich het leven? Wanneer is er contact? Is het in de diepgaande analyses over de toestand in de wereld? Is het in de gedeelde last van geluiden van buiten? Of is het leven daar waar de een in tranen is en de ander geen troost te bieden heeft? In het voelen van leegte als verhalen van weleer naar woorden zoeken? Is het leven daar waar je je in dezelfde ruimte bevindt? Of daar waar je elkaar een kop koffie voorzet? Wanneer vindt contact plaats? In de blik die bedankt voor een bereide maaltijd? In de knuffel die de een de ander afdwingt? In de stilte die volgt als emoties geuit worden? Hoeveel woorden ook klinken, het zijn juist de woorden die ontbreken die boekdelen spreken.

De toestand in de wereld is voor beide geliefden een punt van zorg. Waar de een de neiging heeft om de wereld om die reden klein en overzichtelijk te houden en zo min mogelijk de actualiteit volgt, is de ander veel aan het lezen op Twitter en Facebook en daar ook veelvuldig op aan het reageren in weloverwogen betogen. Vele boeken verschenen al, de stapel breidt zich nog steeds uit! Alles in eigen beheer en geschreven in hoog tempo, zoals ook de schilderwerken in hoog tempo ontstonden. Om die opmerkingen goed te kunnen verwoorden vindt er overigens wel het nodige tussentijdse overleg plaats. 'Kun je dit zo zeggen?' 'Dat woord voor.....hoe heet dat ook alweer?' 'Zo zeg ik het toch goed?' De welbespraaktheid van weleer die de ander de ruimte gaf om de eigen woordenschat uit te breiden met nooit gebezigde begrippen, is nu wat haperend hier en daar en raakt wat ontheemd in de brei van mogelijkheden die taal kan bieden als je veel synoniemen en verwante ter...

De dagen werden weken, de weken werden maanden en ineens begint de periode van coronamaatregelen weer in de richting van herstel van hoe het was te gaan. Voor de beide geliefden maakt het weinig verschil. Het leven vindt voornamelijk plaats in huis en tuin, beter gezegd, in huizen en tuinen, aangezien er van elk twee bestaan. De ene tuin is nog in wording, de andere een woestenij, dus werk is er meer dan voldoende, tussen de bedrijven door van overige noodzakelijkheden als eten, drinken, slapen, medicatiegebruik en ruimte om het leven te ervaren als leven en aangenaam samenzijn. Op dinsdag kwamen de bestelde hekken aan, het duurde alweer veel te lang in de ogen van de besteller. Om de hekken te plaatsen was er overleg nodig, dat plaatsvond in de buitenlucht, met de hekken uitgestald langs de rand van de tuin. Er waren er zes in totaal en bepaald moest worden waar een doorgang gemaakt zou worden. Bij het al aangelegde paadje? Of juist een stuk verderop? Of nog een andere plek, waar het ...

Uitdrukkingen en gezegden vormen in het algemeen weleens een bron van miscommunicatie. En tussen de beiden geliefden is dat meer voor de hand liggend dan in algemene zin, aangezien beiden van nature geneigd zijn taal wat letterlijk op te vatten en niet altijd onmiddellijk te beseffen dat iets overdrachtelijk of bij wijze van spreken of als metafoor bedoeld is. Taal kan verwarring scheppen en verwoestende kracht hebben als er volhard wordt in de eigen logica. Soms is het vooral vertederend, zo'n moment waarop de taal iets doet dat niet zo bedoeld was. Zo was er de uitdrukking 'ik zou het zo weer doen' bij het ophalen van herinneringen aan het moment van het tegenover elkaar uitspreken van het jawoord. 15 juli 2015, Italië, Castel Rigone, Basilica Madonna del Miracolo De herinnering was levendig verwoord en als een soort van verdiepende uitdrukking van vreugde over dat moment sprak de een uit 'ik zou het zo weer doen'. Uit de reactie van de ander bleek dat h...

Oost west, thuis best. Alles is weer zoals het was en de dingen gaan weer verder waar ze gebleven waren. De dames van de thuiszorg komen weer elke dag op hun vaste momenten, de dame die het huis schoon helpt houden komt weer op haar vaste tijd. De dag wordt weer grotendeels achter het beeldscherm doorgebracht, zoals dat voorheen ook ging. Samen aan een tafel, ieder een eigen ding doend op een eigen apparaat, nu en dan converserend over wat er gelezen of geschreven is of wat bedacht werd naar aanleiding daarvan. De gesprekken zijn inhoudelijk van aard en toch blijken er zaken verschoven. De harmonie van voorheen is veranderd in een tweezaamheid die aangenaam en toch geheel anders is. Waar de een het leven weer oppakt alsof er geen nier verdween en geen ziekenhuisopname achter de rug is, komt de ander nu pas toe aan de emoties die die gebeurtenissen opriepen. Waar de een de beelden die verschenen (een paarse dame bijvoorbeeld) die niet zichtbaar waren voor de ander, als geen probleem erv...

Een week na de operatie. De dagen verliepen zeer wisselend. Van een makkelijke operatiedag en aansluitende dagen, dankzij zeer goede pijnbestrijding en het besef dat wegens coronamaatregelen de nabijheid anders zou kunnen verlopen dan idealiter, tot de dag waarop de ergernis over de nog steeds bestaande katheter zo groot werd dat van enig normaal gesprek amper nog sprake kon zijn, tot het moment dat het verlossende woord kwam over zowel de operatie als het verblijf in het ziekenhuis. De dag van naar huis gaan is aangebroken en zodra de bevrijding van de katheter daar is wordt het heuglijke nieuws beeldbellend doorgegeven. Een gesprek dat start met een grap:  'Nou, ik moet nog twee weken verder met de katheter. En ook in het ziekenhuis blijven. Ik mag voorlopig niet weg. Met Kerst ofzo. Of als Pasen en Pinksteren op een dag vallen. Of met Sint Juttemis.' Door de ernstige toon en de wat haperende verbinding dringt maar zeer langzaam door dat hier een opgelucht mens zijn gevoel ...