Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Natuurlijk, het is heerlijk als je geliefde kalm en rustig door zijn dagen gaat. Uiteraard, het is fantastisch als er geen onvertogen woord klinkt en er wel meegeneuried of gefloten wordt met muziek die aanstaat. Vanzelfsprekend, een dag zonder wanklank is een goede dag. En toch - daar zijn die woorden weer. En toch. En toch, het betekent ook, dat er geen pit meer zit in de man die geen seconde doelloos door het leven wilde gaan. Het betekent eveneens dat de man die duizenden plannen had waarvan hij er honderden ook daadwerkelijk uitvoerde, nu gereduceerd lijkt te zijn tot losse dromen die nu en dan opflakkeren als een minimaal vuurtje dat amper je grote teen verwarmen kan op een koude dag. En het houdt in dat de man die over alles dat er in de wereld gebeurt een mening had die onderbouwd was met vele argumenten en overwegingen en gesteund werd door kennis van oneindig veel literatuur, verschrompeld is tot een vage schim die slechts één bron van informatie, nog enigszins bijhoudt, de...

Stilte. Slechts het getik van toetsenborden, het geklik van een muis. Samen. En toch alleen. Klanken. Woorden die automatisch ontstaan, betekenisloos stemgebruik. Gesprek. En toch zwijgen. Blikken. Omfloerst of besmuikt, verdwaasd of verwonderd. Onbegrip. En toch contact.

Of er nog toekomst is is soms een vraag die meer dan in beeld komt, het is dan een vraag die levensgroot om aandacht schreeuwt terwijl het heden meer en meer verleden lijkt te zijn geworden. Herhalingen komen voor van gesprekken die al geklonken hebben. Had deze blog daar niet al eens tekst aan gewijd? Dat dus. Het lijkt telkens alsof het verleden dat in het heden een rol speelt een nieuw verleden, genaamd toekomst is, maar bij nadere beschouwing is het toekomstelement meer een herhaling van zetten uit een verleden dat reeds lang verloren gegaan is. Geheugenproblemen zijn het niet, het zijn in zekere zin meer creatieproblemen. De creatie van wat we in het algemeen toekomst noemen. De dingen waar mensen naar uitzien en naar toeleven. Natuurlijk, die dingen zijn er nog steeds, komen voortdurend aan de orde. Het verschil is echter dat de realiteitszin een andere vorm gekregen heeft en de creaties daardoor enerzijds concreet en tastbaar zijn, anderzijds zo gekleurd en geschetst worden dat ...

De taalvaardigheid van ons beiden laat het rookgordijn telkens opnieuw verschijnen. Het rookgordijn dat ons de illusie geeft dat we zoals we altijd deden in gesprek zijn met elkaar. Een illusie, want de verhalen die klinken zijn geromantiseerde en verfraaide en gekalmeerde versies van verhalen die in de ruwe versie meer werkelijkheidszin vertoonden en niet klonken als gepolijste kleinoden. Het leven gedraagt zich als een rugzak vol ruwe stenen, die door het leven veranderen in kostbare kleinoden waar de geschiedenis aan af te lezen is in de gladgeslepen vlakken waardoor andere glinsteringen verschijnen en wezenlijke trekken zich steeds duidelijker vertonen. De liefde toont zich, in alle kleurschakeringen. En als dan een meer slootkantgerichte toon ingezet wordt, het is immers de tijd van het jaar waarin het riet uit de sloot verwijderd dient te worden, verschijnt ineens weer die ongenode en zo aanwezige en allesbepalende gast. De onbenoembare, die de gezonde gedachten verjaagt en verwa...

Veel kun je nog zelf. Veel doe je nog zelf. Veel is er dus niet nodig aan sturing of begeleiding, zo op het oog. Maar dan ga ik kijken wat de dingen zijn die ik doe en kom met een schok tot de ontdekking dat je weliswaar veel zelf kunt en veel zelf doet, maar dat ik wel degelijk sturing en begeleiding geef. Het gaat echter zo als vanzelf dat het in jouw en mijn ogen niets om het lijf heeft. Ik zie je worstelen met feiten die je nodig hebt en ik reik je de tekst of de getallen aan zonder er iets aan toe te voegen. Informatie zoals een souffleur de toneelspelers uit de brand helpt die hun tekst even missen en wel in hun rol kunnen blijven. Ik zie je zoeken naar dingen in je eigen hoofd en heb wel een vermoeden van je zoektocht, dus zeg de dingen die je weten wilt alsof ik onderdeel uitmaak van de symfonie die je wilt laten klinken en ik als een van de instrumenten in jouw orkest een rol heb toebedeeld gekregen. Ik voel dat je uit een situatie weg wilt en besluit namens jou en in jouw...

Herindelingen vinden vaker plaats. Op vele plaatsen in de wereld. Zo ook in de woonkamer. In een specifieke kast. Op een dag die emotioneel een beladen dag is en dus vraagt om verdoving van emotie door handelingen te verrichten die fijn afleiden. Goed bedacht! Het ging als vanzelf. En zodra de handelingen startten kwam de meebeweging op gang. Aangeven, bijsturen, adviseren, verplaatsen van wat overtollig werd op deze locatie. De dag raakte gevuld met vele bewegingen en van een gesprek was amper sprake. Zo gaan die dingen. Druk bezig en weinig tekst derhalve. Paar uur later. Een al langer sluimerende pijn wordt accuut. De ingenomen pijnstiller werkt niet. Dan toch maar de arts bellen? De vraag een paar keer herhaald, omdat een heldere reactie uitblijft. Intussen het juiste nummer opgezocht en ja, bellen is de bedoeling. De telefoonbeantwoorder verwijst naar een ander nummer. Nogmaals bellen. Opnieuw een doorverwijzing. Nogmaals bellen. Een naam neemt op. De arts. In twee zin...

Zou er nog koffie in de kan zitten? Het lijkt een doodnormale zin. Is er nog thee in de pot? Eveneens een doodnormale zin. Wat eten we vandaag? Gewoon een vraag. Maar het is in alle gevallen een teken dat er verwacht wordt dat er iemand opstaat en aan de slag gaat. De aangesprokene bij voorkeur. Ook dat is in zichzelf normaal. Zo praten mensen wel vaker met elkaar. En toch, iets in de toon van de vragen geeft niet zozeer aan dat er behoefte is aan koffie, thee of eten, maar dat er een verlangen is naar aandacht, zorg, hulp. En juist dat, juist die verlangens worden niet meer rechtstreeks gearticuleerd. De vraag om aandacht is veranderd in opmerkingen over een fysieke wens. En ook het aanreiken van aandacht gebeurt tegenwoordig op andere manieren dan voorheen. Ineens is er de spontane opsta-actie om koffie in te schenken, thee aan te bieden of een toetje voor te stellen na een genuttigde maaltijd. Verrassingen zijn het, in een reeks van gewenningen aan afwijkingen van wat voorheen norma...