Ten dienste van

Herindelingen vinden vaker plaats. Op vele plaatsen in de wereld. Zo ook in de woonkamer. In een specifieke kast. Op een dag die emotioneel een beladen dag is en dus vraagt om verdoving van emotie door handelingen te verrichten die fijn afleiden. Goed bedacht!
Het ging als vanzelf. En zodra de handelingen startten kwam de meebeweging op gang. Aangeven, bijsturen, adviseren, verplaatsen van wat overtollig werd op deze locatie.
De dag raakte gevuld met vele bewegingen en van een gesprek was amper sprake.
Zo gaan die dingen.
Druk bezig en weinig tekst derhalve.

Paar uur later.
Een al langer sluimerende pijn wordt accuut. De ingenomen pijnstiller werkt niet.
Dan toch maar de arts bellen?
De vraag een paar keer herhaald, omdat een heldere reactie uitblijft.
Intussen het juiste nummer opgezocht en ja, bellen is de bedoeling.
De telefoonbeantwoorder verwijst naar een ander nummer. Nogmaals bellen. Opnieuw een doorverwijzing. Nogmaals bellen. Een naam neemt op. De arts.
In twee zinnen de situatie geschetst. Stilte.
Een vraag volgt. Na wat opheldering het verlossende woord, kom maar langs.
In de auto dan maar, ook al donkert het intussen al.
De arts brengt de gewenste verlossing met een aantal handelingen die noodzakelijk zijn. En stuurt door naar de apotheek voor een goede pijnstilling.

We rijden nog niet weg of de praat gaat weer aan. Als vanouds klinkt de verhaalklank weer in de nu niet meer door pijn gekwelde stem.
Het wordt zowaar gezellig onderweg naar de apotheek.
Bij de apotheek treffen we een dame die twee telefoontjes nodig heeft om te bevestigen dat wat de arts voorschreef klopt en verantwoord meegegeven kan.
Het wachten duurt lang daardoor. Wordt doorstaan zonder morren nu de pijn verdwenen is voor dit moment.

Weer thuis.
Oh ja, er moest nog gegeten worden. Snel een maaltijd in elkaar draaien. Bijkomen van deze toch ineens enerverende dag.
De gezelligheid is weergekeerd en de kast staat er naar wens bij. De vreugde daarover wordt meermalen geuit.
De herindeling was een goede actie.
Ondersteunen daarbij geen last.
Het was alles dat volgde en wederom afweek van het normale dat de dag tot een meer dan gemiddeld vermoeiende dag maakte. Aanpassen aan plannen die nu direct onmiddellijk uitgevoerd dienen te worden met de nodige ondersteuning omdat het alleen niet werkelijk gaat. Tussendoor zorgen dat er gegeten en gedronken blijft worden, want deze klus is pas geklaard als alles naar wens staat.
Dan als tijd voor rust gekomen lijkt te zijn alsnog in actie moeten komen vanwege acute pijn. De sfeer zo vanzelfsprekend mogelijk houden zodat de pijn geen ongewenste woede-uitval tot gevolg gaat hebben. De rit naar de arts afleggen zonder de eigen emoties naar boven te laten komen. Zo kalm mogelijk aanwezig zijn bij de te verrichten handelingen. En dan bij alles wat volgt pas toekomen aan eigen gevoel terwijl het in feite al weer allemaal goed is en nu hanteerbaar en voorspelbaar verloopt.
Het is bijna niet uit te leggen waar de moeite zich precies bevindt.
En juist dat is wat het tot moeite maakt.
Dat het gevoel niet gedeeld kan op dezelfde wijze op hetzelfde moment. Dat tekst niet meer de route is om te delen en andere vormen een ingewikkelde taal zijn die maar mondjesmaat helder wordt.

De dag was goed.
En toch blijft een gevoel van leegte achter.