Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Een week is er verstreken, sinds de oekaze die uitging afgelopen zondag. Een week die de eerste week was sinds het ontslag uit het ziekenhuis, nu iets meer dan twee weken geleden, waarin we een vorm moesten vinden om elkaar te zien terwijl er ook een gezin aandacht nodig had. We hadden nog voor de oekaze gekozen om na een weekend even wat tijd op onze eigen plek door te brengen de dagen daarna samen te blijven. Het kwam mooi uit nu. En zo konden we elkaar opvangen toen de maatregelen over elkaar heen begonnen te buitelen en elke dag de landelijke stress leek toe te nemen, voelbaar tot in de keuken van ons bestaan. We vonden een rustige vorm van bestaan uit, waarbij iedereen zoveel mogelijk binnen bleef en er slechts boodschappen gedaan werden, voorzover nodig. Langzaam daalde de kalmte over het huis. Langzaam hervond ieder van ons de eigen draai. En in de rust die ontstond kwamen weer nieuwe bezigheden tevoorschijn. Grote opruiming voor de een, het schrijven van een boek voor d...

Al vroeg op de ochtend zien de geliefden elkaar weer terug, na een nacht die noodgedwongen zonder elkaars gezelschap doorgebracht werd. De een met ontbijt al achter de kiezen, de ander net op het punt om een ontbijt te kiezen. Het wordt een beschuitontbijt. Snel wordt duidelijk dat zonder hulp dit ontbijt op geen enkele wijze genuttigd zal kunnen worden, gezien de onmogelijkheid tot pijnloos verzitten en een makkelijke houding aannemen. Hulp aanbieden levert een dankbare aanvaarding aan en zo komen de beschuiten besmeerd en wel naar binnen. Als de ontbijtboel weggehaald is volgt vrijwel onmiddellijk de inventarisatieronde voor de avondmaaltijd. Bestellen gebeurt vroeg op de dag, voor dezelfde dag. Tot verwondering van beide geliefden komt de besteldame wel bij de andere twee patiënten op de zaal naar hun voorkeur vragen, maar niet bij de patiënt die een eigen kamer gecreëerd heeft door het gordijn dicht te houden. Niet getreurd, er is ook het digitale bestelsysteem, dat na...

Bidden en wachten is alles wat rest als er sprake is van een ziekenhuisbed en weekend. De voorspelling van de mantelzorger is vrijdag uitgekomen, de koorts kwam opzetten. En bij de spoedeisende hulp in het ziekenhuis verklaarden de geliefden elkaar uitgebreid de liefde, die 'zoveel meer is dan 'ik hou van jou'', want 'ik hou ook van ijsjes'. Nee, het gaat om 'ik heb je lief', met alles wat er in mij is aan liefde. Een liefde die wederkerig en zonder einde is, een liefde die temidden van zware omstandigheden de geliefden dichter bij elkaar brengt en alle verschillen en mogelijke obstakels die er zouden kunnen zijn volledig weg laat vallen. Alles wat telt is dat de een er is voor de ander, ongeacht wie dat voor wie moet zijn en om welke reden. Machteloosheid voor de een, hard werken voor de ander is de stand van zaken op dit moment en het voelt als dubbel oneerlijk omdat het voorzien had kunnen worden en dus voorkomen. Morgen pas wordt er meer geda...

Een heel team van spelers bekommert zich om de ene persoon met de vele kwalen. Het team komt trouw drie keer per dag een medische handeling verrichten en controleert en passant of het goed blijft gaan met medicatiegebruik en algehele zelfverzorging. Niet omdat dat slecht gaat, maar om te voorkomen dat dat die kant uit zou kunnen gaan. En natuurlijk wordt dagelijks de temperatuur bijgehouden ter bevestiging dat alles nog in orde is. De behandeling die de drie keer daagse momenten noodzakelijk maakt werd ingezet door een arts met verstand van zaken, die vandaag de betrokkene ontboden had, voor een gesprek over de te volgen route. Vele gedachten vormden zich vantevoren. De vrees dat er nog weken, zoniet maanden, doorgegaan zou moeten worden met dit driemaaldaagse ritueel was het grootst. Alle andere scenario's verdwenen meer naar de achtergrond. In de spreekkamer van de arts is het gesprek kort en bondig. Vandaag verwijderen we de drain. Oh? Eh? Nu? Ja dus. In een behandelkamer wordt ...

Een brief, die meldt dat je iets moet doen om te handhaven wat al bestaat en goed werkt. Okee, een brief, die moet afgehandeld, daar moet je iets mee. Even terzijde leggen en doen als het moment daar is. Het moment dient zich nooit aan, de brief ligt te verstoffen en intussen wordt gewoon het huis schoon gehouden. Niemand die zich nog om de brief bekommert. Het nieuwe jaar begint onstuimig, er zijn gezondheidsproblemen, een spoedziekenhuisopname in de eerste dagen van het jaar, ruim een week later pas weer richting huis, voortaan driemaaldaags een spoeling van een drain, tot nader order. Tussen dat moment van naar huis gaan en de dag van vandaag liggen alweer vele afspraken met artsen van diverse pluimage, om uiteenlopende redenen, niet alles gerelateerd aan de spoeling van de drain, er is immers nog heel wat meer gaande. De brief. Oh ja, daar moest iets mee. Ergens in het achterhoofd plopt die kennis telkens weer op, maar vindt amper een route naar het bewuste denken. Er is immers zov...

Een rustige avond, zonder bijzondere plannen. Wat lekkers in huis, de avond nog voor ons. Dan komt de thuiszorg langs, voor het nieuwe dagelijkse ritueel dat sinds de ziekenhuisopname met Kerst vaste prik is tot ergens in januari: spoelen van de drain. Een nieuwe dame, dus eerst een bijpraatmoment waarin langzaam helder wordt wat de bedoeling is. De papieren van de ene behandeling liggen in de map, de drain hoort bij een andere behandeling. Als de verwarring daarover opgehelderd is begint het spoelmoment. 'Auw!' Hé, dat is vreemd, dat is niet de bedoeling, het hoort zonder enig gevoel mogelijk te zijn. 'Oh ja, vanmiddag heb ik per ongeluk, toen ik ineens opstond, een stuk losgetrokken' Dat verklaart het gevoel, dus nu eerst maar eens een blik op de plek waar de drain het lichaam binnengaat. Het blijkt pijnlijk en er is bloed zichtbaar. Gezamenlijk wordt besloten daar een telefoontje aan te wagen. Eerst met het ziekenhuis, dan met de dokterswacht. We kunnen ...

Als iedereen knus bij elkaar gaat zitten en verhalen deelt, is de stilte van de nacht een geheimenis dat gedeeld wordt. Als de een in een ziekenhuisbed ligt en de ander thuis, alleen in een tweepersoonsbed, en een verhaal van zeven jaar eerder omhoogborrelt, is de stilte van de nacht een geschiedenis die een echo krijgt. De omstandigheden zijn geruststellend, wat gevonden is wordt nu verholpen met een drain. Een proces dat tijd kost en dan voorbij zal zijn. Een wereld van verschil met zeven jaar eerder, toen wat ontstaan was een einde dat voorkomen leek geworden te zijn alsnog dreigde in te luiden. Tijd werd kostbaar wachten op een proces dat hoop zou bieden. De gevoelens van toen dwarrelen naar boven in de omstandigheden van nu en alles valt stil. Bij beiden stokken de stemmen, omdat de gevoelens zo intens zijn en de oude gevoelens nog niet voldoende genezen om woorden te krijgen. Stilte heerst. Leegte vult de dagen. Wachten tot de behandeling een einde kent, een einde dat langer duur...