Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Een belangrijk gesprek. Met een contactpersoon die gaat over de mogelijkheden voor hulp. Een gesprek over waar die hulp voor nodig is, waarom die hulp nodig is en hoe die hulp er uit zou kunnen zien. Het verloopt goed, de teksten die gedeeld worden geven een prima beeld en de hulp zal nu gaan komen. Maar dan valt een concreet voorstel ineens minder goed. Is dit nu wel hulp? Is dit niet een doekje voor het bloeden? Een kleine fooi in een situatie waarin een royaal betalend gebaar noodzakelijk geacht wordt door allen die meer ingevoerd zijn in de situatie? Is het werkelijk zo dat er nu weer een halfslachtige oplossing gaat komen waarna bij gewenste uitbreiding er maanden aan wachttijd zal komen? De vragen vlammen er uit, de nood is zo hoog geworden dat het gevoel te verzuipen de teksten krachtig onderstreept en van vele uitroeptekens voorziet. Zozeer dat de ander al vreest dat de toegezegde hulp alsnog ingetrokken zal gaan worden als er niet snel ingebonden wordt. Het kan niet zo zijn ...

Hersenen zijn rare dingen. Ze laten mensen denken. Dingen denken. Gedachten vormen. Herinneringen vasthouden. Herinneringen oproepen. Gebeurtenissen ophalen. En zolang het denken verloopt binnen de kaders van wat normaal genoemd kan worden is dat een vanzelfsprekend verschijnsel waar we in meer of mindere mate van kunnen genieten. Pas als het denken door bepaalde lichamelijke aandoeningen (fysiek of mentaal is daarbij irrelevant, aangezien hersenen uiteindelijk gewoon lichaam zijn en niet iets anders, hoewel we dat menen omdat we dat zo bedacht hebben) beïnvloed raakt ontdekken we hoezeer we er op vertrouwen dat denken altijd een krachtig middel is om ons leven te leven. Merkwaardig genoeg blijkt dan juist datzelfde denken ons het leven vaak tamelijk onmogelijk te maken of te verstoren. In deze blogs komt telkens naar voren hoe beide partijen beïnvloed worden door het proces dat een van hen ondergaat. Vandaag ontstijgt de tekst het niveau van alledag en poogt een meer analytische inste...

Een gerecht bedacht dat veel voorbereidingstijd vergt en dus al zeer bijtijds begonnen met koken. Want koken, dat is een passie, een hobby, en eten een noodzaak, dus een goed voorbeeld van het nuttige met het aangename verenigen. Allengs het proces vordert wordt het lastiger om het proces vol te houden. Vermoeidheid in combinatie met honger is geen ideale combinatie. De tussendoor bedachte snelle hapjes (iets lekkers bij de thee, wat later een stukje leverworst) helpen om voort te gaan. Toch helpen ze niet om de hersenpan op scherp te houden. Op diverse punten komt de vraag naar de juistheid van een voorgenomen handeling, komt de uitleg dat dit een niet vaak voorkomende handeling is en daarom even nagevraagd wordt. Gestaag vordert het proces. 'Als je nu even komt kijken....volgens mij is de bagger nu goed'. En nadat beiden het geproefd hebben zijn ze het eens, dit is restaurantwaardig. Een restaurant voor twee personen, dan blijft het behapbaar. Samen kunnen we de hele wereld a...

Woede en verdriet vechten om voorrang. Woede, vanwege de onterechte woorden die zopas klonken. Verdriet, omdat het glashelder is dat dit puur een frustratieuiting was. En even plotseling als ze beide opkwamen verdwijnen ze ook weer, als de veroorzaker van beide intense gevoelens een eigen omslagpunt bereikt en de zojuist geuite woede verdwijnt voor het veel dieper gevoelde verdriet. De woorden gingen over een overleden moeder. Oprechte woede klonk er in door. Oude woede. Diepe intense woede. Naar haat neigend. Die haat werd gevoeld, riep tegenwoede op, omdat het onterecht is die over je heen te krijgen als de spreker iets niet kan vinden dat hij zoekt in een ruimte die nog niet goed op orde is. Hulp vragen was niet opgekomen. En zodra de hulp alsnog spontaan geboden werd kwam er de woedende uitroep: 'je gooit alles weg, je bent net als mijn moeder, ik hou niets meer over!' Dus tegengas kon niet uitblijven: 'Ik ben je moeder niet. Ik gooi niets weg. Niets!' Beiden waren ...

Dagelijks gaat er een heel assortiment aan pillen doorheen. Gebruikelijk als er sprake is van verschillende kwalen. Sommige pillen hebben bijwerkingen en worden daarom vergezeld door pillen die daartegen beschermen. Met enige regelmaat veranderen de pillen, omdat er weer een arts constateert dat er een wijziging noodzakelijk is teneinde een beter resultaat te bereiken. Vaak is het effect minder gunstig dan verwacht of slechts een gradueel verschil ten positieve. Dit keer echter is er gestart met een bijzondere pil. Niet voor lichamelijke kwalen die onder controle gehouden dienen te worden. Wel voor een beter geestelijk welbevinden en meer concentratievermogen en focus. En het wonder geschiedt. De vage onsamenhangende flarden nemen af. De heldere scherpzinnig verwoorde zinnen nemen toe. De stem klinkt gecontroleerder. De uitvallen zijn weer voorzien van excuses voor de heftigheid ervan. De conversaties worden richtinggevend en toekomstbiedend. Het houdt al een paar dagen aan en een teru...

In een kleine zaal met een gering aantal gereed gezette stoelen verzamelde zich een gemêleerd gezelschap. Onder het gehoor ook de hoofdpersoon van deze blog en het boek dat er uit voortkwam. De spreker nam het woord en gaf helder aan wat de aanloop geweest was naar het boek. Werkervaringen in het verleden, met mensen die zelf mantelzorger waren en hun verhaal schoorvoetend deelden omdat het te pijnlijk was om dat openlijk te doen, eigen ervaringen in het heden, die eveneens te pijnlijk zijn om openlijk te verwoorden, het vormde gezamenlijk het pallet waaruit een noodzaak naar voren sprong om toch het woord te benutten. Woorden vinden voor wat te pijnlijk is om te delen is een moeizaam proces. Pas toen de blog al een tijdje in anonimiteit bestond en hier en daar lezers kreeg, door wat ruchtbaarheid eraan te geven op vertrouwde plekken, kwam er langzaam het idee om aan een boek te denken. Het boek kwam ook aan bod. De woorden die ooit geschreven waren kwamen tot leven in een levend...

Er wordt weleens gezegd dat honden en bazen op elkaar lijken. Of dat komt doordat ze vanaf het begin al op elkaar leken of dat het komt doordat ze veel tijd met elkaar doorbrengen is niet helemaal helder, maar feit blijft dat er een zekere gelijkenis waar te nemen is tussen honden en bazen. Mensen zijn ook dieren. En mensen die met elkaar omgaan gaan ook op elkaar lijken. Misschien leken ze vanaf het begin al op elkaar, misschien lijken ze op elkaar omdat ze veel tijd met elkaar doorbrengen. Feit blijft dat mensen die bij elkaar horen zoals honden en bazen bij elkaar horen na verloop van tijd op elkaar gaan lijken. In een relatie merk je vaak dat er een gezamenlijke taal ontstaat. Het is niet zozeer het uiterlijk dat op elkaar gaat lijken, het is vooral het innerlijk. En zolang beiden gezond van lijf en leden zijn bestaat de gezamenlijke taal vooral uit een gedeeld gevoel van bij elkaar horen en samen een eigen universum bewonen. Op het moment echter dat er in lijf en leden van een van...