Verschuivingen in samenzijn en hoe dat is

Eigen aanpassingen gaan ongemerkt. Zoals mensen ongemerkt hun manier van omgaan aanpassen aan de leeftijd van een kind dat ze ontmoeten. Toch is het ingeval van een kind een gezonde en logische manier van omgaan met de ander. Een kind kan geen lange zinnen bevatten met veel bijzinnen en tussenwerpsels. Een kind is nog niet in staat ingewikkelde woordkeuzen te begrijpen of lastige begrippen te doorgronden. Een kind kan nog niet de diepere betekenissen doorgronden van tussen de regels door belangrijke dingen aan elkaar meedelen zonder dat alle omstanders meekrijgen waar het exact over gaat. Een kind is een kind en geen volwassene. Hoe anders werkt aanpassen in onze situatie. De een zou in staat geacht moeten kunnen worden om de meest ingewikkelde taal te bevatten, te doorgronden en er adequaat op te reageren. De ander weet dat de een er toe in staat is geweest en in bepaalde buien ook zeker nog is. Maar er zijn zo vaak de andere uren of zelfs dagen, waarin het vermeende vermogen tot elka...

 -----Kerstavond------ Kinderstemmen in een kleine witte kerk. Volwassenen zoeken een plek. De ruimte is te klein. 'Ik wil hier niet zijn!' Muziek golft aanzwellend om ons heen, paniek en onrust drijven uiteen. Tranen stromen ongezien. Handen ineengestrengeld helpt misschien. Vertrouwde woorden komen opnieuw tot leven onrust maakt plaats voor intens beleven. Warme gevoelens verzachten het moment. De dienst voorbij, de ruimte uitgesneld de haast is nauwelijks naverteld Begrip welt op, het gedrag is welbekend. -----Eerste Kerstdag------ Een dag later, na een lange rustige nacht strelende gebaren bij het ontwaken, heel erg zacht de wereld is al verlicht kijken naar elkaars gezicht. Een ritje door de omgeving onze Kerstwandeling Lichte dag vol wederzijds begrip goede sfeer, rust voor de aanstaande trip Kerstmaaltijd samen bereid Harmonie tezamen als altijd

Na een week vol enerverende dagen en innerlijke kalmte ondanks de bezigheden die veel energie vroegen, naast de vroege start van de dagen, treedt er vandaag na het avondeten rust in. Al twee en een half uur is de bank in de kamer in beslag genomen voor wat voorheen een kort avonddutje heette en intussen een voorschot op de nacht is. De afgelopen dagen is dieper en dieper doorgedrongen dat Ferdinant (de metafoor die we verkozen om het onbenoembare toch te kunnen benoemen) niet van plan is om te vertrekken en het leven meer en meer aan het bepalen is. Het lukt desondanks, vanwege veel rust in de dagen en een zelfreflecterend vermogen dat bijsturing mogelijk maakt waar anderen in eigen denken zouden verdwalen, coherent en logisch over te komen in de gesprekken die gevoerd worden. Weinig is er te zien aan de nu vooral helder ogende ogen die een week eerder nog vrijwel dagelijks de blik die in een eerdere blog beschreven is te zien gaven. Het is een genoegen samen te zijn onder deze omstand...

Sinds alles anders is is het regelmatig zo dat het hoofd in beslag genomen wordt door heel verschillende dingen. Waar de een de actualiteit nauwgezet in het oog houdt en op de hoogte is van de gebeurtenissen die een dag kleuren, is de ander in een soort niemandsland terechtgekomen waar het actuele nieuws geen relevantie kent. Waar de een uit het niets een opmerking kan maken die overduidelijk voortkomt uit hetgeen de dag kleurt, lijkt de ander amper te beseffen dat het daar over gaat. En waar de lezer nu een helder beeld denkt te hebben van wie wie is in bovenstaande zinnen is de verwarring dus helemaal compleet. De gele hesjes gaan niet over waargenomen hesjes die mensen op scootmobielen in het duistere seizoen dragen of over hun rugleuning draperen. Dat was aanvankelijk wel de gedachte die opkwam als er weer eens attent gemaakt werd op een dergelijk hesje. Het leek zo voor de hand liggen, nu de eigen scootmobiel in de schuur te wachten staat op een eerste ritje met de nieuwe eigenaar...

Na een periode waarin het moeizaam was kwam er weer een periode waarin alles op rolletjes liep. Het hoofd helder genoeg voor een normale conversatie. Enige ruimte om nieuwe gedachten te ontwikkelen over plannen die ten uitvoer gebracht zullen worden als de kansen daar inderdaad voor aanwezig blijven, wat momenteel de hoop zeker is en ook het doel dat de energie gaande houdt in een gestage cadans. Het leek kortom als vanouds. Na een nuttige uitwisseling over de plannen die gesmeed worden was er nog een klein klusje te klaren. Een retourzending van producten die niet waren wat er van verwacht was. Eenvoudig uit te voeren. Dichtplakken van de zak, envelop er op met het adres en de retourbrief in de envelop. Op zoek naar de voorwerpen die nodig waren voor het uitvoeren van dit klusje kwam er ineens kortsluiting. De rol plakband had een dag eerder problemen opgeleverd, dus die kon nu volgens het eigen hoofd geen dienst meer doen. Een nietmachine was handiger, maar die was nergens te bekenne...

De observatie dat de ogen veranderen en nu iets missen dat er voorheen altijd in te lezen was kwam op een kalm moment ineens weer naar boven en het moment leek gekomen om er weer iets van te delen. 'Wat zie je dan?' was de te verwachten vraag en toen begon het zoeken naar woorden, woorden die het zouden laten klinken als een observatie en er geen oordeel in zouden leggen of een conclusie. Voorheen waren de ogen scherpzinnig, dat was het kenmerkende woord. Iets in de blik liet blijken dat deze ogen behoren aan een erudiet mens, iemand die je niets op de mouw zult kunnen spelden, iemand die dwars door alle façades heen prikt en er adequaat op reageren kan. Die blik is logischerwijze, gezien de ontwikkelingen van de afgelopen tijd, niet meer waar te nemen. Soms lijkt de blik er op, maar bij nadere beschouwing blijkt juist dat woord scherpzinnig te ontbreken in de blik. In zekere zin is het op dergelijke goede dagen eerder te beschrijven als wijs, doorleefd, ervaren in het mensel...

De rottigste weken zijn de fijne weken......als je het gevoel hebt dat alles in harmonie verloopt en je op elkaar ingespeeld bent en dat er dan ineens weer iets gebeurt waardoor je weet dat het grondig mis is. Humor die te letterlijk opgevat wordt, veel te letterlijk. Teksten die anders binnenkomen dan ze bedoeld zijn. Reacties die kant noch wal raken tenzij je de denktrant van de spreker volgen kunt. Dingen die ondertiteld worden terwijl ze uitgevoerd worden, als om zeker te zijn dat het lijf gaat doen wat het hoofd bedacht heeft. Vandaag was weer een dag waarop het helder was. Samen onderweg sprak de een tegen de ander waardering uit over het feit dat de ander zo overduidelijk moeite aan het doen is om het allemaal goed te doen. Dat was opgemerkt, voelde goed, oogstte bewondering, omdat ook duidelijk bleek hoeveel energie en moeite dat moest kosten, telkens opnieuw. Er was immers veel geslapen deze week, vaak een teken van emotionele inspanning en grote moeite om een en ander in de j...