Vooralsnog geen huiswaarts keren in beeld

Vandaag is het exact zeven weken geleden dat de lange ziekenhuisperiode begon. 
Vief en monter werd de tocht aanvaard en ondanks tegenvallende gebeurtenissen die de voorspoedigheid van herstel belemmerden bleef optimisme lange tijd de boventoon voeren in het hele proces. 
Langzaam maar zeker werden de stappen steviger en konden ook passen buiten het bed en zelfs buiten de kamer volgen. 
De dagen bleven voornamelijk doorgebracht in bed, maar op een goede dag was dat zelfs al een verblijf boven de dekens met de kleren aan. 

Totdat de ene overgebleven nier om onduidelijke redenen besloot zich te laten gelden in negatieve zin. Een onvoorziene en onverwachte complicatie zonder heldere aanleiding die opleverde dat er nader onderzoek gedaan werd, theorieën uitgetest werden en er meer en meer deskundigheid omheen kwam staan. Een echte verklaring ontbreekt nog steeds, maar de ingezette acties leken doeltreffend en de nier vertoonde zich weer van zijn beste kant. 
Nu kon er concreet nagedacht over een datum van ontslag. 
Toen die datum in beeld kwam bedacht de nier zich alsnog. Het gaat helemaal nog niet zo goed met mij, liet hij omstandig weten. 
En zo werd de datum weer op losse schroeven gezet. Er kan voorlopig nog geen sprake van zijn. 

Dwars door alle perikelen heen gebeurde er in het andere ziekenhuis ook het nodige. Na een lang verblijf van vele weken werd de darmperforatie en alles wat er op volgde toch fataal. 
Vader van de een, schoonvader van de ander, zonder aanwezigheid van geliefden ging hij heen. 
De begrafenis volgde een week later en alleen de een kon er naartoe. Samen toeleven naar dat moment kon gelukkig wel, twee dagen samen in de kamer waar plaats is voor twee. 
De dag van de begrafenis haalde beide geliefden weer uit elkaar. De een hoorde de ander spreken in de gedachtenisdienst, die beluisterd werd via de link op de tablet. In de ziekenhuiskamer klonk het krachtige geluid van afscheid nemende stemmen. 

En vandaag heerst er rustige stilte. Samenzijn kan gelukkig herhaald. Dit keer drie nachten op rij, nu de tocht naar huis nog tot onbekende datum uitgesteld gaat worden. 

Gelatenheid heeft optimisme verdreven. 
De dingen komen zoals ze zijn, vertrekken wanneer de tijd daar rijp voor is. Invloed daarop is slechts schijn. 
Gelukkig schijnt vandaag de zon.