Doorgaan naar hoofdcontent

Na de Hipec operatie

Donderdag 11 februari 2021, de opnamedag, gevolgd door vrijdag 12 februari 2021 (mooie datum!) de operatie dag, zijn weer ruimschoots achter de rug.

Samenzijn is nog steeds niet eenvoudig. Eerst was er de structuur van de Intensive care, waar tussen 12 en 15 bezoek welkom was en vanaf 17 uur tot 7 uur in de ochtend, voor situaties die daarom vroegen. 
De eerste nacht een uitkomst. 
Nu kon probleemloos tot ver na de avondklok geduldig gewacht tot de patiĆ«nt zelf toe was aan de ogen opslaan en door laten dringen dat de operatie achter de rug was. 
Een fijn samenzijn vol optimisme sloot de lange lange dag af en omstreeks twee uur in de nacht was huiswaarts keren gelukt. 

In de dagen die volgden bleef herstel trager verlopen dan gehoopt en was tegelijkertijd bezoek vermoeiend, omdat dan natuurlijk de behoefte aan wederzijdse geruststelling groot was en veel van beider krachten vroeg. 

Op maandagmiddag kwam dan eindelijk de overgang van intensive care naar zorg op de verpleegafdeling. 
Een hele operatie van afkoppelen, verplaatsen van IC bed naar verpleegbed en een lange tocht door het ziekenhuis om op de nieuwe kamer weer aan te kunnen koppelen, nu met iets minder lijnen dan voorheen. 

En vandaag begint de nieuwe routine van een bezoekuur dat pas in de middag start. 
Nadat de hele ochtend er gesjord en gedaan is en alles zonder steun van een geliefde doorstaan is, is de middag ook moment om te rusten. 
De verstoringen zijn nu kort en doelgericht:
medicatie die op de klok toegediend dient te worden, schoonmaakhandelingen, verwisseling van voedingszakken. 

Praten is niet nodig, de wederzijdse liefde voert ook wel gesprekken zonder taal. 
De meegebrachte radio laat radio 4 zachtjes klinken, net de overige geluiden overstemmend, zodat er een kalm geluidsbehang als zachte deken troostend en helend aanwezig is. 

Iedere dag gaat het een beetje beter. 
Iedere dag is dichter bij vertrek van deze tijdelijke plek. 
Maar voorlopig zullen hier een paar weken de dagen verglijden in een soort van gelijkvormigheid. 







Reacties

  1. ik heb er geen woorden voor, ik word er stil van, wat zijn jullie sterk! Ik wens jullie kracht en liefde.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Geruststellingen

Een week na de onheilstijding, dat er in de kleine hersenen een uitzaaiing gevonden is, met oedeem eromheen dat zorgde voor heftige verschijnselen, is het leven weer terug naar de fase 'herstel na een hipec-operatie'.  De personeelsleden van de welbekende afdeling waar nu al weken, maanden verbleven wordt (met twee keer een pauze buiten het ziekenhuis en vorig weekend een korte pauze op een andere afdeling), putten zich uit in het leven veraangenamen op alle denkbare wijzen.  Ze laten de geliefden met rust als er geen directe reden is tot handelen. Ze komen met veel zorg en aandacht zo snel mogelijk en onder excuses als dat niet vlot lukte, wanneer er op de bel gedrukt is. Ze omringen met geruststellende handelingen die bekend zijn en kalmerende woorden als de stemming om dreigt te slaan naar wanhoop omdat hoop 'uitgestelde teleurstelling' betekent. Verplegend personeel, specialistische verpleegkundigen, artsen met diverse specialismen, allemaal luisteren ze naar de geu...