'Ik heb net gebeld. We kunnen zo naar A. Even kijken of het wat is.'
'Oh? Eh......vandaag? Hadden we niet andere plannen?'
'Vandaag kan het nog, de rest van de week wordt het weer niets, dan kan het volgende week pas.'
'Ja, maar......vandaag? Ik weet niet of dat zo'n goed idee is. Je weet hoe het gaat, kijken leidt tot vervolgstappen. Is dat wel handig?'
De conversatie kwam redelijk uit de lucht vallen qua timing. De avond tevoren was er gesproken over een mogelijke aanschaf en dat de suggestie die toen geopperd werd een hele prima keuze was. De ochtend was nog maar amper verstreken en een echt gesprek had nog niet eens plaatsgevonden en toen ineens deze aankondiging. Dat was even schakelen. De oude voortvarendheid is weer teruggekeerd, echter gecombineerd met een nog impulsievere planning dan voorheen het geval was. Schakelen is hoogst noodzakelijk om de voortvarendheid in een passende planning te kunnen omzetten en daar is tact en wijsheid voor nodig, wat lastig is als er razendsnel gereageerd lijkt te moeten worden met een enthousiaste omhelzing van het nieuwe plan voor deze dag.
Het gesprek vervolgt met een poging uiteen te zetten wat de bezwaren tegen het moment en misschien wel de hele exercitie zijn, waarop er even impulsief als daarvoor de afspraak gemaakt is nu de telefoon gepakt wordt om de afspraak dan maar algeheel af te blazen.
'Ho, wacht, nu ga je weer te snel. Ik zeg niet dat het helemaal geen goed idee is, ik zeg dat ik even moet schakelen, laten we gaan en onderweg praten.'
Dat plan blijkt de goede gezamenlijkheid te bevatten en zo gezegd zo gedaan. Nog snel wat handige dingen meegenomen voor onderweg en dan op pad naar de toch wel verre bestemming, meer dan anderhalf uur rijden van huis.
De gesprekken onderweg zijn goed. Diepgaand en wederzijds begrip opleverend.
Het gesprek voor vertrek wordt geanalyseerd op het punt waar er verschil van inzicht leek te zijn, dat niet verschil van mening, maar verschil van timing was. Het is het zoveelste verhelderende gesprek dat onderweg plaatsvindt.
Voor het eerst wordt ook met zoveel woorden uitgesproken dat het niet langer mogelijk is om alleen te leven, dat dat niet meer lukt. Een nieuwe hardop uiting van een zelf geconstateerde inschatting van de eigen mogelijkheden, die vanzelfsprekend een verheugde reactie ontlokt over deze ontboezeming die nu niet langer een eenzijdige waarneming is, maar een nu dus gezamenlijk te bespreken inzicht waar en weg in gevonden kan en zal moeten worden die voor beiden leefbaar blijft, ook op de langere termijn.
De bezichtiging blijkt een schot in de roos. Beiden zijn zeer enthousiast en tonen dat op geheel eigen wijze met gepaste terughoudendheid om geen valse hoop te bieden over de keuze die nu zal moeten volgen, een ja of een nee.
Het wordt een ja onder voorbehoud. Tijd nemen om een ja definitief te maken is een zinnige tactiek om overhaaste keuzes geen al te grote gevolgen te laten krijgen die wellicht bij langzamer kiezen te voorzien geweest zouden zijn.
Eerst maar eens een nachtje over slapen. Misschien een paar.
Dat is mogelijk, zo laat de verkopende partij weten.
En zo reizen beide geliefden verrichterzake wederzijds tevreden gesteld en rekening houdend met elkaars grenzen weer huiswaarts via een kalme route die langs een mooi kasteel leidt en rustige picknickplaats waar de zojuist aangeschafte avondmaaltijd de energie biedt die nodig is om de terugreis goed te doorstaan.
Ook op de terugweg klinken beide stemmen. Nu is er meer sprake van monologen en hummende of andere korte instemmende of vragende reacties.
De indrukken van de dag vermoeiden.
De weg naar huis is langer dan de heenweg, nu het enthousiasme dat gespannen verwachtingen nu eenmaal oproepen tevreden gesteld en daarmee getemperd is.
Ineens dringt door dat het een bijzondere dag is!
Niet vanwege de harmonie en saamhorige mogelijkheden tot beslissen. Ja, dat ook, maar vooral vanwege de dag zelf.
Het is de dag waarop elkaar het jawoord gegeven werd.
Een viertal jaren geleden alweer.
De vermoeienissen van de dag maken de feestelijkheden wat lauw en de thuiscommunicatie wat vlak, maar dat het een goede dag is vandaag is beiden glashelder.
Een dag om te herinneren.
De dag waarop samen het leven ten volle geleefd werd.
'Oh? Eh......vandaag? Hadden we niet andere plannen?'
'Vandaag kan het nog, de rest van de week wordt het weer niets, dan kan het volgende week pas.'
'Ja, maar......vandaag? Ik weet niet of dat zo'n goed idee is. Je weet hoe het gaat, kijken leidt tot vervolgstappen. Is dat wel handig?'
De conversatie kwam redelijk uit de lucht vallen qua timing. De avond tevoren was er gesproken over een mogelijke aanschaf en dat de suggestie die toen geopperd werd een hele prima keuze was. De ochtend was nog maar amper verstreken en een echt gesprek had nog niet eens plaatsgevonden en toen ineens deze aankondiging. Dat was even schakelen. De oude voortvarendheid is weer teruggekeerd, echter gecombineerd met een nog impulsievere planning dan voorheen het geval was. Schakelen is hoogst noodzakelijk om de voortvarendheid in een passende planning te kunnen omzetten en daar is tact en wijsheid voor nodig, wat lastig is als er razendsnel gereageerd lijkt te moeten worden met een enthousiaste omhelzing van het nieuwe plan voor deze dag.
Het gesprek vervolgt met een poging uiteen te zetten wat de bezwaren tegen het moment en misschien wel de hele exercitie zijn, waarop er even impulsief als daarvoor de afspraak gemaakt is nu de telefoon gepakt wordt om de afspraak dan maar algeheel af te blazen.
'Ho, wacht, nu ga je weer te snel. Ik zeg niet dat het helemaal geen goed idee is, ik zeg dat ik even moet schakelen, laten we gaan en onderweg praten.'
Dat plan blijkt de goede gezamenlijkheid te bevatten en zo gezegd zo gedaan. Nog snel wat handige dingen meegenomen voor onderweg en dan op pad naar de toch wel verre bestemming, meer dan anderhalf uur rijden van huis.
De gesprekken onderweg zijn goed. Diepgaand en wederzijds begrip opleverend.
Het gesprek voor vertrek wordt geanalyseerd op het punt waar er verschil van inzicht leek te zijn, dat niet verschil van mening, maar verschil van timing was. Het is het zoveelste verhelderende gesprek dat onderweg plaatsvindt.
Voor het eerst wordt ook met zoveel woorden uitgesproken dat het niet langer mogelijk is om alleen te leven, dat dat niet meer lukt. Een nieuwe hardop uiting van een zelf geconstateerde inschatting van de eigen mogelijkheden, die vanzelfsprekend een verheugde reactie ontlokt over deze ontboezeming die nu niet langer een eenzijdige waarneming is, maar een nu dus gezamenlijk te bespreken inzicht waar en weg in gevonden kan en zal moeten worden die voor beiden leefbaar blijft, ook op de langere termijn.
De bezichtiging blijkt een schot in de roos. Beiden zijn zeer enthousiast en tonen dat op geheel eigen wijze met gepaste terughoudendheid om geen valse hoop te bieden over de keuze die nu zal moeten volgen, een ja of een nee.
Het wordt een ja onder voorbehoud. Tijd nemen om een ja definitief te maken is een zinnige tactiek om overhaaste keuzes geen al te grote gevolgen te laten krijgen die wellicht bij langzamer kiezen te voorzien geweest zouden zijn.
Eerst maar eens een nachtje over slapen. Misschien een paar.
Dat is mogelijk, zo laat de verkopende partij weten.
En zo reizen beide geliefden verrichterzake wederzijds tevreden gesteld en rekening houdend met elkaars grenzen weer huiswaarts via een kalme route die langs een mooi kasteel leidt en rustige picknickplaats waar de zojuist aangeschafte avondmaaltijd de energie biedt die nodig is om de terugreis goed te doorstaan.
Ook op de terugweg klinken beide stemmen. Nu is er meer sprake van monologen en hummende of andere korte instemmende of vragende reacties.
De indrukken van de dag vermoeiden.
De weg naar huis is langer dan de heenweg, nu het enthousiasme dat gespannen verwachtingen nu eenmaal oproepen tevreden gesteld en daarmee getemperd is.
Ineens dringt door dat het een bijzondere dag is!
Niet vanwege de harmonie en saamhorige mogelijkheden tot beslissen. Ja, dat ook, maar vooral vanwege de dag zelf.
Het is de dag waarop elkaar het jawoord gegeven werd.
Een viertal jaren geleden alweer.
De vermoeienissen van de dag maken de feestelijkheden wat lauw en de thuiscommunicatie wat vlak, maar dat het een goede dag is vandaag is beiden glashelder.
Een dag om te herinneren.
De dag waarop samen het leven ten volle geleefd werd.
Mooi verwoord Klaske xxx
BeantwoordenVerwijderen