Doorgaan naar hoofdcontent

Het komt er aan, een boek!

Na rijp beraad en gezamenlijk overleg is het er dan inderdaad van gekomen, deze blog gaat omgezet worden in een meer tastbare vorm, een boek.

Het boek is inmiddels ontstaan als manuscript en omgezet in een gedrukte versie en nogmaals in die vorm in handen genomen om samen te bekijken.
Gelezen door het hoofdonderwerp en goed bevonden. Letterlijk. 'Goed' was de reactie op de vraag 'wat vond je ervan?', nadat het boek die middag in alle rust in een ruk uitgelezen was, waarop stilte volgde.
De peinzende stilte was positief, zo bleek op de gestelde vraag.

Dat verschijnsel, het vermogen om teksten te lezen en te beoordelen op publiceerbaarheid, is nog niet aangetast, al is niet elke dag er even geschikt voor. Er zijn ook dagen dat elke letter vermeden dient te worden, omdat het grote heftigheid oproept en innerlijke onrust die geen gezonde uitweg vinden kan.

Het boek staat momenteel centraal in het denken van de auteur van deze blog, wat de blogteksten tijdelijk laat opdrogen, al is er de afgelopen tijd veel rumoer en veel bijzondere ervaring dat omgezet zou kunnen worden in een blogtekst.
Voor wie bij de eerste lezers horen wil is er de mogelijkheid om via een reactie op dit bericht kenbaar te maken dat er interesse is.

Het boek bevat meer tekst dan deze blog. Geeft ook een stuk voorgeschiedenis en is derhalve meer dan de bundeling van het hier reeds gepubliceerde.
Van harte aanbevolen!

De titel? "Wat woorden nog zeggen. Als gezondheid liefde verandert."

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Geruststellingen

Een week na de onheilstijding, dat er in de kleine hersenen een uitzaaiing gevonden is, met oedeem eromheen dat zorgde voor heftige verschijnselen, is het leven weer terug naar de fase 'herstel na een hipec-operatie'.  De personeelsleden van de welbekende afdeling waar nu al weken, maanden verbleven wordt (met twee keer een pauze buiten het ziekenhuis en vorig weekend een korte pauze op een andere afdeling), putten zich uit in het leven veraangenamen op alle denkbare wijzen.  Ze laten de geliefden met rust als er geen directe reden is tot handelen. Ze komen met veel zorg en aandacht zo snel mogelijk en onder excuses als dat niet vlot lukte, wanneer er op de bel gedrukt is. Ze omringen met geruststellende handelingen die bekend zijn en kalmerende woorden als de stemming om dreigt te slaan naar wanhoop omdat hoop 'uitgestelde teleurstelling' betekent. Verplegend personeel, specialistische verpleegkundigen, artsen met diverse specialismen, allemaal luisteren ze naar de geu...

Nuchter

Als de zaalarts net besloten heeft dat een CT-scan van de buik vandaag noodzakelijk is ontmoeten beide geliefden elkaar weer. Vroeger dan gebruikelijk, een van de voordelen van een weekenddag.  De arts is vriendelijk en overtuigend en vertrekt als het plan alle aanwezigen helder is. De verpleegkundige blijft nog achter.  Ze neemt nadrukkelijk de tijd om door te praten. Stelt de juiste vragen, luistert echt naar de nog niet geheel verwoorde gevoelens en gedachten. Eindelijk wordt hardop uitgesproken waar al langer over nagedacht wordt, willen wat kan is dat de aangewezen route nog wel? De verpleegkundige is oprecht in haar reacties en een eerlijk gesprek ontspint zich.  Hoe is de verwachting nu werkelijk? Is het wel mogelijk om weer zo op krachten te komen dat normaal zelfstandig bewegen door de ruimte - hoe klein ook - mogelijk is? Want als dat niet het geval is, is elke handeling dan niet zeer discutabel en een vorm van rekken geworden?  Is bestralen wel de juiste r...