Doorgaan naar hoofdcontent

Verhuisperikelen

'Oh ja, zojuist is de lange witte kast omgevallen'
'Hoe kwam dat nou?'
'Die had jij nog niet vastgezet en ik leunde er tegenaan'
'Ik? Dat zou je toch zelf doen?'
'Alle glazen zijn gesneuveld'
'Oeps, dat is minder.....'

Globaal genomen verloopt de verhuizing zeer voorspoedig. De juiste hulp op het juiste moment blijkt precies de positiviteit te zijn die de grote klus hanteerbaar en overzichtelijk houdt. Het einde nadert, de spullen landen in het nieuwe huis en vinden daar langzamerhand hun vaste plek. Een andere dan voorheen veelal, wat het zoeken naar 'waar is....' tot dagelijkse bezigheid maakt en af en toe een kast om doet kukelen vanwege een ietwat te fanatieke zoektocht naar dat ene ding dat in dit geval tijdelijk op een stoel lag. Meer mensen in huis die hulp bieden zorgt natuurlijk ook voor verplaatsingen die onverwacht zijn en de chaos van 'waar is...' versterken, zolang ze nog bezig zijn.

Temidden van de verhuisperikelen is het dagritme dusdanig verstoord geraakt dat er bij onverwachte zaken als die omvallende kast ook fouten gemaakt worden in pilgebruik. Natuurlijk pas ontdekt als er al vele uren verstreken zijn en beter een volgende dag het ritme op de juiste wijze hernomen kan worden. De dagelijkse controlemomenten zijn geenszins overbodig!

Beetje bij beetje normaliseert het leven weer. En is het nieuwe huis een waar thuis aan het worden. De vooruitgang is groot, in letterlijk en figuurlijk opzicht.
Al blijven de bestaande problemen voortduren, ze zijn momenteel niet allesoverheersend. De verhuizing biedt fijne afleiding en een doel dat pas bereikt zal zijn als alle spullen hun nieuwe vaste plek hervonden hebben. Daar zijn we nog wel even mee bezig.

En dan is er ook nog de tuin! Vooralsnog een kale vlakte. Plannen worden gesmeed, gedachten gevormd en nu en dan volgt er een miniem stapje in de gewenste toekomst. Het gaat allemaal heel mooi worden. Als die wind en regen eerst maar verdwijnen willen. De kleigrond wordt door al dat water ontoegankelijk plakkerig.
Verhuizen zonder natuurgeweld is een stuk kalmer.
Dit onstuimige seizoen houdt alles gevangen in onrust.
Zelfs de geluiden van het huis en de windstromen binnenshuis zijn onregelmatig en onrustig.

Dus er worden weer heel wat extra uren weggeslapen om de geest zo helder mogelijk te houden en het lichaam hersteltijd te bezorgen die zeer noodzakelijk is.
De nieuwe slaapkamer zorgt in ieder geval al voor een heel wat gezondere slaap!

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Geruststellingen

Een week na de onheilstijding, dat er in de kleine hersenen een uitzaaiing gevonden is, met oedeem eromheen dat zorgde voor heftige verschijnselen, is het leven weer terug naar de fase 'herstel na een hipec-operatie'.  De personeelsleden van de welbekende afdeling waar nu al weken, maanden verbleven wordt (met twee keer een pauze buiten het ziekenhuis en vorig weekend een korte pauze op een andere afdeling), putten zich uit in het leven veraangenamen op alle denkbare wijzen.  Ze laten de geliefden met rust als er geen directe reden is tot handelen. Ze komen met veel zorg en aandacht zo snel mogelijk en onder excuses als dat niet vlot lukte, wanneer er op de bel gedrukt is. Ze omringen met geruststellende handelingen die bekend zijn en kalmerende woorden als de stemming om dreigt te slaan naar wanhoop omdat hoop 'uitgestelde teleurstelling' betekent. Verplegend personeel, specialistische verpleegkundigen, artsen met diverse specialismen, allemaal luisteren ze naar de geu...