Verhuisperikelen nogmaals

Daar was de spanning weer. De behoefte aan zelf dingen doen had een nieuw hoogtepunt bereikt en dus was de eerste handeling bij het binnenlopen in de nieuwe woning op de vroege morgen het pakken van het benodigde gereedschap om een lamp aan de muur boven het bed te bevestigen. De lamp lag klaar, de pluggen lieten zich vinden, de schroeven waren verstopt. Dat leverde de eerste frustratie op, helemaal toen een la geopend werd waar de schroeven lagen, ooit hoogstpersoonlijk daar neergelegd omdat het zo'n handige plek was. Niet als je ze zoekt. Dan moet alles in het oog liggen, open en bloot in kasten zonder deuren of lades, zoals waar de boor te vinden was.

Alles was verzameld en de klus nam een aanvang. Even kijken hoe het gaat. Had dat maar niet gedaan.......De luchtig geplaatste opmerking dat het wellicht een goed idee was de lamp iets hoger te hangen, om te voorkomen dat er hoofden zich gaan stoten aan de uittrekbare lamp, bleek een verwijt, een tegenspreken, een dwarsbomen, een niet serieus nemen en bovenal een veto op het zelfstandig monteren van wat dan ook in het huis - waar overigens al veel gehangen was zonder enige assistentie van wie dan ook.
De woorden bleven buitelen, de stem verhief zich, de toon ging omhoog, de controle was ver te zoeken en de klus werd verlaten zonder enige poging tot handelen. Het stresspeil steeg nog verder, alhoewel er geen nieuwe opmerkingen gevolgd waren, het was een pure innerlijke storm die woedde en er via tekst uit bleef komen alsof er voortdurend tegengas gegeven werd. Vlak voor het onhoudbaar leek te worden besloot de schreeuwer het pand te verlaten en een ommetje te maken in de auto, teneinde af te koelen en de zelfbeheersing te hervinden.
Bij terugkeer geen strobreed in de weg gelegd, gewoon laten begaan en dat leverde een eerste serieuze poging op, de boor galmde door de ruimte. Tot tweemaal toe en ondanks wat haperingen die met de boor zelf te maken hadden, kwam het tot het punt van montage. Toen was hulp nodig.
Hulp die uiteraard geboden werd zonder enig commentaar. Vooral niet op de gaten die bepaald niet recht onder elkaar terechtgekomen waren. Zwijgen was de enige mogelijkheid, dus gezwegen werd er en gewillig gedaan wat de aanwijzingen aangaven.
De klus kwam af, de lamp hing.
Toen zag de klusser zijn slordigheid.......
'En ik heb nog wel een waterpas gebruikt'. De waterpas nogmaals ter hand genomen en zelf geconstateerd dat het wel een halve zoniet een hele centimeter scheef gegaan was.
Wat nu te doen?
Vooralsnog bleef de lamp hangen.