Doorgaan naar hoofdcontent

Altijd vlak voor het weekend

Omstreeks het middaguur treffen beide geliefden elkaar.
Eerder dan het bezoekuur, aangezien vandaag de eerste afspraak bij radiologie zal zijn. 
Bij binnenkomst is gelijk duidelijk dat er iets niet in orde is.
Een lage bloedsuikerspiegel lijkt de oorzaak van heftig trillen. 
De gebruikelijke oplossing van iets zoets nuttigen heeft geen enkel effect.
Terug in bed om het trillen tot rust te brengen werkt evenmin. 
Toch wordt de tocht naar beneden naar radiologie ondernomen.
Daar aangekomen bieden de twee meegenomen dekens niet meer  voldoende warmte en wordt een derde opgehaald. Het blijkt inderdaad een koorts piek.
Pas na anderhalf uur neemt het heftige trillen af, terwijl de bloedsuikers nog verder gedaald zijn. 
Terug op de afdeling starten de onderzoeken.
Zaalarts, neuroloog, röntgenfoto, bloedafname, hartfilmpje, alles gericht op het uitvinden van de oorzaak van de ontstane situatie.
Inmiddels is de spraak weer slechter. Net zoals toen de zwelling bij het gezwel in de hersenen opspeelde. 
De inhoud van wat gezegd wordt is daarentegen helder genoeg.
Geen verwarring daar. 
Wel wilde plannen om de gewenste auto aan te schaffen waarmee de wereld goed verkend kan worden.
In gedachten worden de reizen al gemaakt. Uitsluitend nog organiseren dat er geld ergens vandaan getoverd wordt. 

Straks gaat er nog een scan komen van het hoofd en komt bij veranderingen de neuroloog vertellen wat hij ontdekt.
De hoop is dat het mee gaat vallen. 
Er vooral niet aan denken wat veranderingen zouden kunnen gaan betekenen voelt geruststellend vertrouwd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Licht verlicht

Een dag zonder plan is een dag die al snel ontaarden kan in lamlendig rondhangen en je storen aan alles wat er gebeurt (mensen die geluiden maken) of juist ontbreekt (een zon die achter wolken verdwijnt). Zo'n dag is deze dag. Een geplande rustdag, zowel volgens de kalender als volgens eigen plannen, vanwege voorafgaand drukke dagen en eropvolgend drukke dagen. Verstandig beleid om wanneer het mogelijk is de krachten te sparen en uitsluitend bij te tanken en op te laden. En toch..... De een is gewend aan een wekelijks ritme van zes dagen arbeid en de zevende dag een rustdag. De ander maakt dat onderscheid niet en meent dat doorgaan altijd beter is dan rondhangen en het werk wel zien. Dus deze specifieke dag werd een dag waarop er gezocht moest naar een compromis. De deur uit leek geen goed plan. Deels vanwege de toch al onbestendige bui, deels vanwege de geplande volle reisdag van morgen. Niet teveel willen op een dag. Dus binnenshuis een plan dan maar. Er is na een verhuizing alti...