2e Pinksterdag

Nog voor de geliefden elkaar weer ontmoeten stromen de tranen al.

Herinneringen buitelen over elkaar heen. 

Momenten waarop kunst bekeken werd, overal in binnen- en buitenland.

Momenten waarop foto's gemaakt werden, samen, tegelijkertijd, dezelfde onderwerpen en toch ieder met een eigen invalshoek.

De een veel oog voor compositie. De ander veel oog voor lichtval en het perfecte moment. 

Momenten waarop er in de vrije natuur gegeten werd of juist in een restaurant. 

De een leerde de ander de genoegens van picknicken. 

De ander leerde de een de geneugten van in luxe de maaltijd nuttigen aan gedekte tafels met zachte achtergrondmuziek en bedienend personeel. 

Momenten waarop er gereisd werd over bekende of onbekende routes. 

Dwars door het land, toen de afstand tussen de geliefden nog een paar provincies besloeg. Door landen in het noorden en het zuiden, waar boten gezocht werden in onbekende havens en vakantieverblijven betrokken werden al dan niet in een hotel. 

Momenten waarop theater bezocht werd of bioscoop. 

De een leerde de ander de waarde van live theater, de ander leerde de een de waarde van film op een groot scherm in een verduisterde zaal. 

Beiden kenden al wat de ander waardeerde, maar ontdekten dankzij elkaar opnieuw de vreugde van dergelijke ervaringen kunnen delen. 

Wat ontbreekt in de tranen zijn de vele keren waarop de spoedeisende hulp werd bezocht. Hoewel, die ene keer dat hij na zeer lang wachten rond etenstijd zijn rolstoel keerde en het pand verliet, de verbouwereerde dame van de balie geen blik meer waardig keurend, ligt nog scherp op het netvlies! 

Dat er alsnog een ziekenhuis opname volgen zou kon niet deren, hier en nu liet een man niet met zich spotten. 

Wat ook ontbreekt in de tranen zijn de vele momenten waarop gewacht moest worden tot een operatie voorbij was en het verlossende telefoontje zou klinken. 

Hoewel, de laatste keer wachtend aan het graf van de recent overleden vader, in de stralende zon, met vrolijk fluitende vogels, is niet gewist en springt omhoog. 

Wat tevens ontbreekt in de tranen zijn de lange dagen in het ziekenhuis, samen de tijd doden die nu eenmaal hoort bij herstellen van een of andere behandeling, of wachtend tot het moment van behandelen aangebroken is. 

Hoewel, de enkele keren dat er samen ontwaakt kon worden in een ziekenhuiskamer en er ontbijt op bed voor beiden kwam en de herinnering aan die ene keer in een hotel waar ook ontbijt op bed kwam en hij als in een film in laken gehuld de deur opendeed voor de ober, verweeft zich met de andere herinneringen aan alle andere keren samen ontwaken in dezelfde kamer, in hetzelfde bed, elkaar als eerste zien bij het openen van de ogen. 

Tranen veranderen langzaam in glimlachjes die sterker en sterker worden. 

De herinneringen leven. 

En beide geliefden leven ook. 

Vandaag. 

En elke dag die nog volgen zal. 

Met overgave.

Intens genietend van wat ze elkaar te bieden hebben dwars door alle omstandigheden heen. 

Het leven is goed, zolang de liefde de boventoon voert.