Doorgaan naar hoofdcontent

Van het westelijk front iets nieuws

En toen belde het ziekenhuis met de bevestiging dat de geplande operatie, die vanuit maart uitgesteld was naar april, door kan gaan.
Een bericht dat toch wel als een klein bommetje inslaat, in een periode waarin risico mijden de dagelijkse gang van zaken geworden is.
Tegelijkertijd is het een opluchting dat er tenminste iets ondernomen wordt tegen het sluimerende gevaar dat onbelemmerd zijn gang kan gaan in het lichaam als niet een chirurg zijn vaardige handen het weg doet laten nemen als de anomalie die het is geworden in een essentieel orgaan dat gesneuveld is in deze ongelijke strijd.

Er moeten nog voorbereidende maatregelen genomen, medicatie aangepast. En in dat kader is het goed dat de huidige 'blijf thuis' oproepen niet zo verstrekkend zijn dat de tijd bij elkaar doorbrengen in elkaars huis onmogelijk geworden is. Samenzijn gaat onverminderd door. Hulp bieden waar mogelijk is nu juist wederzijds noodzakelijk. Zien hoe het gaat biedt meer geruststelling dan het op afstand in de gaten proberen te houden. Zien dat de ander er is biedt meer geruststelling dan afwachten wanneer het weer mogelijk is elkaar te zien.

De datum van de operatie staat vast. Het voorbereiden op de dingen die komen gaan is van start gegaan. Onzekere dagen waarin het accent zal liggen op 'nu kunnen we nog doen of er niets aan de hand is', zoals de beide geliefden gewoon zijn geraakt te doen als moeilijke momenten in het verschiet liggen. Genieten van wat er wel mogelijk is doodt de tijd nu eenmaal sneller dan piekeren over wat er kan gebeuren.

Deze periode zullen we ook weer doorkomen. Een tikje gehavend wellicht, maar in ieder geval samen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Licht verlicht

Een dag zonder plan is een dag die al snel ontaarden kan in lamlendig rondhangen en je storen aan alles wat er gebeurt (mensen die geluiden maken) of juist ontbreekt (een zon die achter wolken verdwijnt). Zo'n dag is deze dag. Een geplande rustdag, zowel volgens de kalender als volgens eigen plannen, vanwege voorafgaand drukke dagen en eropvolgend drukke dagen. Verstandig beleid om wanneer het mogelijk is de krachten te sparen en uitsluitend bij te tanken en op te laden. En toch..... De een is gewend aan een wekelijks ritme van zes dagen arbeid en de zevende dag een rustdag. De ander maakt dat onderscheid niet en meent dat doorgaan altijd beter is dan rondhangen en het werk wel zien. Dus deze specifieke dag werd een dag waarop er gezocht moest naar een compromis. De deur uit leek geen goed plan. Deels vanwege de toch al onbestendige bui, deels vanwege de geplande volle reisdag van morgen. Niet teveel willen op een dag. Dus binnenshuis een plan dan maar. Er is na een verhuizing alti...