Doorgaan naar hoofdcontent

Oververhit

Het kan de warmte van deze dag zijn. Het kan iets heel anders zijn. Het kan altijd van alles zijn. Meestal is het een kleinigheid. Zo ook deze keer.

De hele dag verliep in positieve stemming, er waren plannen die gesmeed werden, lijnen die uitgezet werden, hoop die gekoesterd werd en toekomst die geschapen werd. Het werd steeds mooier en optimistischer en omdat ik niet heel enthousiast maar vooral realistisch reageerde werd het plan ook nog zo bijgeschaafd dat het zowaar ging klinken als een haalbaar plan.
Misschien niet overmorgen al, maar allicht een plan om mee verder te gaan en stappen in te gaan zetten die het van plan naar realiteit om kunnen zetten.
In kleine tussenzinnetjes bleek ook iets anders opgepikt te zijn, mijn aarzelende innerlijke dialoog die weliswaar onuitgesproken toch een kleine toon in mijn woorden bleek te leggen.
En zo kwam het dat een kalme conversatie in de tuin ontaardde in een boze uitval over zoveel tegenwerking en gebrek aan vertrouwen in kennis en kunde. Het culmineerde in een uitspraak over bruggen en het doel alles in dat water eronder uiteen te laten spatten. Gedaan in drift. Dus niet letterlijk op te vatten.
En toch......
De gedachte heeft weer postgevat die net weer wat naar de achtergrond verdrongen leek te zijn, de gedachte aan een voortijdig zelfverkozen einde uit dit wankelende bestaan dat steeds meer haken en ogen lijkt te kennen zonder concrete bevestigingspunten om een en ander te verankeren in de realiteit van alledag.
Het was te verwachten, deze oververhitting op een dag als deze. Na een dag alleen is de eigen wereld weer enorm aantrekkelijk en gevuld met mooie plannen en concrete stappen in de richting van uitvoerig. Na een dag alleen is het besef van eigen onvermogen zegenrijk bedekt geraakt onder een laag nieuwe toekomstgerichte gedachten aan mogelijkheden en opties en is de vraag naar wat er toch allemaal aan de hand is in dat hoofd ver weg geraakt.

De afkoeling kwam door de hitte te laten voor wat die was. Gewoon afstand te bewaren, de wijste te zijn, de dingen te doen die gedaan dienden te worden en alleen de hoogst noodzakelijke conversatie in beleefdheden van alsjeblieft, dit heb ik voor je klaargemaakt en vragen als heb je hier ook trek in.
Het is weer op normale temperatuur in het hoofd.

De zon is aan het ondergaan.
Morgen weer een nieuwe dag.

Reacties

Populaire posts van deze blog

'Je bent het mantelzorgen moe.' 'Maar ik ben jou niet moe!'

Samen in slaap proberen te vallen. Hij pakt haar hand.  Af en toe een opmerking, maar vooral samen stil zijn in de nacht.  Zo begon de laatste nacht samen.  Samen liggen, de een diep in slaap, de ander wakend. Zij kijkt naar hem.  Af en toe raakt ze hem aan, luistert naar zijn ademhaling.  Zo verliep de nacht nadat een arts kalmerende stoffen had toegediend.  In de vroege ochtend staat ze op. Slapen lukt toch niet meer.  Het is al licht.  De hond wil graag naar buiten en zo geschiedt.  De hond draalt rondjes om het huis heen, wil niet heel ver weg.  Tot hij besluit toch wat verder weg te lopen.  Terug bij het huis wordt er al naar ze uitgekeken.  Kom snel, hij blaast zijn laatste adem uit.  Bij het bed aangekomen blijkt dat moment al even voorbij te zijn.  Hij is er niet meer.  Zij stort in.  Tranen stromen en blijven stromen, zijn niet meer te stoppen, minutenlang.  Een kwartier verstrijkt en nog zit z...

Terwijl het dorp steeds lichter wordt.....

Het huis is versierd, van binnen en van buiten. De dagen worden in alle rust doorgebracht, met regelmatige bezoeken van de thuiszorgdames en onregelmatige bezigheden buitenshuis. Naast boodschappen doen horen daar ook verjaardag vieren (8 december) en verjaarsgeld besteden bij.  Het leverde heel wat bewegingen op, buitenshuis en binnenshuis. De woonkamer werd ruimer, door het plaatsen van de grote witte salontafel, die dankzij de glazen bovenkant het licht van de Kerstverlichting extra weerspiegelt.  Licht verscheen ook aan de buitenkant van het huis, dankzij de bezorgdiensten die nog steeds functioneren, ook al is er een lockdown, die het uitstapje van eind vorige week naar IKEA met terugwerkende kracht tot een bijzondere uitzonderlijkheid maakt. Naast deze uiterlijkheden zijn er ook weer de nodige gesprekken. Over toekomstplannen, dichtbij en verder weg, met als doel zaken te realiseren die nu nog voelen als een gemis in het huidige bestaan. Op andere plekken dan deze blog z...

Geruststellingen

Een week na de onheilstijding, dat er in de kleine hersenen een uitzaaiing gevonden is, met oedeem eromheen dat zorgde voor heftige verschijnselen, is het leven weer terug naar de fase 'herstel na een hipec-operatie'.  De personeelsleden van de welbekende afdeling waar nu al weken, maanden verbleven wordt (met twee keer een pauze buiten het ziekenhuis en vorig weekend een korte pauze op een andere afdeling), putten zich uit in het leven veraangenamen op alle denkbare wijzen.  Ze laten de geliefden met rust als er geen directe reden is tot handelen. Ze komen met veel zorg en aandacht zo snel mogelijk en onder excuses als dat niet vlot lukte, wanneer er op de bel gedrukt is. Ze omringen met geruststellende handelingen die bekend zijn en kalmerende woorden als de stemming om dreigt te slaan naar wanhoop omdat hoop 'uitgestelde teleurstelling' betekent. Verplegend personeel, specialistische verpleegkundigen, artsen met diverse specialismen, allemaal luisteren ze naar de geu...